هزاران دانشجوی برزیلی در ریو تظاهرات کردند: اعتراض به بازگشت خانواده بولسونارو، نگرانی از تبدیل شدن برزیل به وابسته آمریکا

در ۷ اکتبر ۲۰۲۶، هزاران دانشجوی برزیلی در خیابان‌های میان دو میدان تاریخی در مرکز شهر ریو دو ژانیرو سرازیر شدند و با تکان دادن شعارهایی که بر آنها نوشته شده بود «برزیل حیاط خلوت هیچ‌کس نیست» و «به کسی که برزیل را می‌فروشد رأی نمی‌دهم»، به احتمال پیروزی نامزد راست افراطی فلاویو بولسونارو در دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری در ۲۵ اکتبر اعتراض کردند. به گزارش روزنامه هندو، آنچه این تظاهرات با آن مقابله می‌کند، فقط یک انتخابات نیست، بلکه یک مسیر سیاسی است که معترضان آن را «از دست رفتن حاکمیت ملی» می‌دانند.

به گزارش روزنامه هندو، در دور نخست رأی‌گیری در ۵ اکتبر، فلاویو بولسونارو حدود ۲ میلیون رأی بیشتر از لولا، رئیس‌جمهور چپ‌گرای کنونی، به دست آورد و با افزودن آرای نامزدهای سوم تا پنجم — که همگی به اردوگاه راست تعلق دارند — در مجموع حدود ۶ میلیون رأی، این دو در ۲۵ اکتبر وارد دور دوم انتخابات می‌شوند که نتیجه آن از سوی این روزنامه «غیرقابل پیش‌بینی» توصیف شده است.

زخم‌های تاریخی در صحنه بارها گشوده شد. در دوران ریاست جمهوری ژایر بولسونارو، حدود ۷۰۰ هزار برزیلی بر اثر همه‌گیری کووید-۱۹ جان باختند. خود رئیس‌جمهور پیشین به دلیل تلاش برای کودتا در حال گذراندن ۲۷ سال حبس است. و فلاویو که از سوی خانواده وارد کارزار شده، به دلیل ارتباط با بانکو مستر تحت تحقیقات مربوط به فساد، پولشویی و فرار مالیاتی قرار دارد و بسیاری از شعارها در خیابان‌های ریو این پرونده حل‌نشده را نشانه گرفته‌اند.

شاخص واقعی، فشار سیاسی واشنگتن است. روزنامه هندو اشاره می‌کند که بسیاری از افراد در اردوگاه چپ نگرانند که در صورت روی کار آمدن فلاویو، دولت برزیل به‌طور کامل با دولت آمریکا همسو شود — این نگرانی نشانه‌های عینی دارد: سال گذشته، رئیس‌جمهور آمریکا ترامپ ۵۰ درصد تعرفه بر کالاهای برزیلی وضع کرد و یکی از قضات دیوان عالی برزیل را با بهانه‌ای که محاکمه ژایر بولسونارو را «آزار سیاسی» خوانده بود، تحریم کرد. یک رأی قضایی دیوان عالی یک کشور در مورد رئیس‌جمهور پیشینش که از سوی دولت خارجی با ابزارهای تجاری و مالی تحت فشار قرار می‌گیرد — این دقیقاً هسته اصلی اضطراب حاکمیتی معترضان است.

تالیتا آمارال، دانشجوی ۱۹ ساله رشته علوم محیطی، در حالی که پیراهن زرد و سبز تیم ملی فوتبال برزیل — که معمولاً نماد هواداران بولسونارو شمرده می‌شود — بر تن داشت، به جمع معترضان سرخ‌پوش پیوست و گفت که این کار را برای «پس گرفتن رنگ‌های ملی» انجام می‌دهد. او به روزنامه هندو گفت: «ما برای برزیل می‌جنگیم، نه برای لولا. ما وقت غم نداریم، به اقدام نیاز داریم، اشغال خیابان‌ها، صدا در گروه‌های واتس‌اپ، متقاعد کردن هر فرد.» آواز «Olé olé olé ola, Lula Lula» در میدان سینلاندیا طنین‌انداز بود.

ژوائو ویکتور وییرا، دانشجوی ۲۰ ساله رشته ادبیات، این ارزیابی را در یک جمله خلاصه کرد: «اگر بولسونارو پیروز شود، برزیل مستعمره آمریکا خواهد شد.» وییرا به اینکه بولسونارو تهدیدی برای رنگین‌پوستان، زنان و جامعه LGBTQ+ به شمار می‌رود اشاره کرد و نفرت خود از اظهارات ضد همجنس‌گرایانه دوران ریاست جمهوری پدرش ژایر بولسونارو را ادامه داد. او اذعان کرد که پس از اعلام نتایج دور نخست برای مدتی دچار افسردگی شده بود، اما معتقد است «این تظاهرات نشان می‌دهد که جنبش اجتماعی هنوز زنده است»، او گفت: «ما مقاومت خواهیم کرد.»