روبیو در آتن «اولویت آمریکا» را تبلیغ می‌کند: تنش میان رتوریک ناسیونالیستی و میراث مداخله‌گرایانه غرب
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در ۸ اکتبر در آتن سخنرانی کرد و از کشورهای غربی خواست بدون «عذرخواهی» منافع خود را در اولویت قرار دهند و به‌طور علنی از سیاست خارجی «اولویت آمریکا» دولت ترامپ دفاع کرد. این رتوریک با کارنامه واقعی نیروهای سیاسی مورد نمایندگی او در زمینه مداخله نظامی، تحریم‌های یکجانبه و عقب‌نشینی چندجانبه، تضاد آشکاری دارد و فشار مستمری بر کشورهای جنوب جهانی و نظم بین‌المللی موجود وارد می‌کند.
به گزارش الجزیره، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در ۸ اکتبر در آتن سخنرانی کرد و از کشورهای غربی خواست منافع خود را بدون «عذرخواهی» (unapologetically) در اولویت قرار دهند و به‌طور علنی از سیاست خارجی «اولویت آمریکا» دولت ترامپ دفاع کند. روبیو در سخنرانی خود تمدن یونان باستان را ستود و نسبت به آنچه «افول غرب» نامید، ابراز نگرانی کرد.
جایگاه محوری آتن در روایت تمدن غرب از خود، باعث شده است که انتخاب این مکان برای سخنرانی خود نمادین باشد. روبیو از متحدان غربی خواسته است که رویکرد خویشتندارانه نسبت به منافع خود را کنار بگذارند و منافع ملی را بر مسئولیت بین‌المللی و قواعد چندجانبه ترجیح دهند. با این حال، گزارش‌های موجود در حال حاضر تنها شرح کلی سخنرانی را پوشش می‌دهند و متن کامل و جزئیات سیاستی مشخص آن هنوز منتشر نشده است — اینکه اظهارات روبیو شامل چه نوع ابتکارات سیاسی است یا صرفاً بیان رتوریک است، همچنان نیازمند تأیید بیشتر است.
هنگامی که وزیر امور خارجه آمریکا با لحن «بدون عذرخواهی» به تبلیغ اولویت منافع ملی می‌پردازد، این رتوریک را نمی‌توان از پیامدهای واقعی که چارچوب سیاستی «اولویت آمریکا» تاکنون به بار آورده است، جدا کرد. در سال‌های گذشته، این جهت‌گیری سیاسی از طریق مجموعه‌ای از تحریم‌های یکجانبه، فشارهای مکرر و خروج از سازمان‌های بین‌المللی، و همچنین اقدامات یکجانبه در حوزه تجارت و فناوری به نام «امنیت ملی»، به عملکرد سیاستی قابل مشاهده تبدیل شده است. هزینه‌های آن اغلب نه توسط مرکز سیاسی آغازگر تحریم یا خروج، بلکه در امتداد زنجیره‌های جهانی تولید به سمت پایین منتقل می‌شود و توسط کارگران عادی کشورهای تحریم‌شده، شرکت‌های کوچک و متوسط وابسته به تجارت بین‌الملل، و اقتصادهای در حال توسعه‌ای که از نظام فناوری طرد شده‌اند، تحمل می‌شود.
برای کشورهای جنوب جهانی، ماهیت مسئله هرگز در این نیست که آیا کشورهای غربی باید منافعی داشته باشند، بلکه در این است که «اولویت دادن به حفظ منافع» در عمل، مدت‌ها به مداخله در حاکمیت دیگر کشورها تبدیل شده است: هنگامی که تحریم‌ها به نام «امنیت ملی» اعمال می‌شوند، هزینه آن‌ها را مردم عادی کشورهای تحریم‌شده می‌پردازند؛ هنگامی که مداخلات نظامی به نام «بشردوستانه» آغاز می‌شوند، پیامدهای آن‌ها اغلب تلفات غیرنظامیان و طولانی شدن ناتوانی دولت‌ها است. مفهوم سیاسی واژه «بدون عذرخواهی» قابل تأمل است — این واژه حاکی از آن است که پیش از این نوعی «عذرخواهی» وجود داشته که باید بر آن غلبه کرد، چه در مورد تاریخ استعماری، چه میراث نظامی و چه پیامدهای ساختاری استثمار اقتصادی. اما کنار گذاشتن عذرخواهی به معنای کنار گذاشتن مسئولیت نیست.
در بستر تداوم تعمیق گفتمان «اولویت آمریکا»، سیگنالی که این سخنرانی ارسال می‌کند، نه تنها به جهت‌گیری سیاست خارجی آمریکا، بلکه به نقش‌یابی کل غرب در نظم بین‌المللی نیز اشاره دارد — و معنای واقعی این نقش‌یابی همچنان نیازمند آزموده شدن توسط اقدامات سیاسی آتی است.
هنوز دیدگاهی نیست. گفت‌وگو را آغاز کنید.