سیل مجدد در شهرستان گورخا: بهای اقلیمی که جوامع کوهستانی نپال می‌پردازند
در روز یکشنبه رودخانه بودی گاندکی در شهرستان گورخا در مرکز نپال به‌طور ناگهانی دچار سیل شد و ارتش در امتداد رودخانه ۹۵ نفر از جمله ۹ خارجی را نجات داد و ۵ نفر دیگر مفقود شدند. بیش از ۲۰۰ خانه آسیب دید. نپال به‌عنوان یکی از کشورهایی با کمترین سرانه انتشار گازهای گلخانه‌ای در جهان، بارها و بارها در معرض بلایای شدید هیدرولوژیکی قرار می‌گیرد که عمدتاً ناشی از انتشار تاریخی کشورهای صنعتی است.
به گزارش بی‌بی‌سی، در روز یکشنبه رودخانه بودی گاندکی در شهرستان گورخا در مرکز نپال به‌طور ناگهانی دچار سیل شد و ارتش در امتداد ساحل رودخانه ۹۵ نفر را نجات داد که ۹ نفر از آنها خارجی بودند و ۵ نفر دیگر مفقود شدند. سیل حدود ده‌ها خانه و چندین پل معلق را تخریب کرد و بخشی از تجهیزات ساختمانی یک پروژه آب‌برق در دست ساخت را نیز تخریب کرد.
اداره کاهش و مدیریت خطر بلایای نپال اعلام کرد که بیش از ۲۰۰ خانه آسیب دیده و بیش از ۶۵۰ نفر تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. ارتش چهار هلیکوپتر را برای جستجو و نجات به‌کار گرفته است و در حال حاضر دسترسی به برخی مناطق مسکونی تنها از طریق هوایی امکان‌پذیر است. سیل در نخستین روز جشنواره سنتی داشین نپال رخ داد — مهم‌ترین لحظه گردهمایی خانوادگی در سال.
به گفته مقامات، سطح آب رودخانه در یک نقطه طی چند ساعت از حدود ۲ متر به نزدیک ۸.۵ متر افزایش یافت. با این حال، هواشناس نپالی بینود پاراژولی به رسانه‌ها گفت که ایستگاه هیدرولوژیکی که این منطقه را پایش می‌کرد، تخریب شده است و «در حال حاضر هیچ داده‌ای از این محل قابل دریافت نیست». نقاط کور پایش نه‌تنها دشواری عملیات امداد را افزایش می‌دهد، بلکه بار دیگر کاستی‌های بلندمدت کشورهای کوهستانی در زیرساخت‌های هشدار اقلیمی را نیز آشکار می‌سازد.
شاهد گانش کارکی به روزنامه «کاتماندو پست» گفت که او پس از دریافت هشدار سیل در بامداد، به همراه همسایگان به ارتفاعات جنگلی در حدود ۵۰۰ متری آن محل پناه برد. او گفت: «ما هرگز چنین مقیاسی از سیل را تصور نمی‌کردیم. سیل حدود ۱۵ دقیقه به‌شدت جاری بود و سپس در طول صبح به‌طور مکرر قطع و وصل می‌شد. ما از رفتن به خانه در شب می‌ترسیم.»
تارا چتری، مسئول سازمان «نجات کودکان» در نپال، گفت: «زندگی کودکان بار دیگر در یک لحظه از هم گسسته شد.»
این سیل در حالی رخ داد که نپال هنوز از سایه سیل ویرانگر دو ماه پیش در مرز نپال و تبت خارج نشده است. آن سیل که از ریزش سنگ و یخ در نزدیکی قله لانگ‌تانگ لیرونگ ایجاد شد، بیش از ۱۴۰۰ کشته و هزاران مفقود بر جای گذاشت. کارشناسان اشاره می‌کنند که مقیاس و سرعت جریان آوار در شهرستان گورخا بسیار کمتر از فاجعه ماه اوت است، اما ضربات پیاپی در حال فرسودن توانایی بهبود جوامعی است که از پیش تحت فشار بودند.
علت دقیق سیل همچنان روشن نیست. برخی اشاره می‌کنند که رانش زمین رودخانه یا شاخه‌های آن را مسدود کرده و دریاچه‌ای سدی ایجاد شده که سپس شکسته شده است، و برخی دیگر می‌گویند ساکنان بالادست شاهد ریزش یخ بوده‌اند. صرف نظر از هر توضیحی، همه به یک روند اشاره دارند — ذوب شتابان یخچال‌های طبیعی در منطقه هیمالیا که فراوانی و شدت بلایای کوهستانی را به‌طور مداوم افزایش می‌دهد.
علل و پیامدهای تغییر اقلیم در اینجا نابرابری تیزی را نشان می‌دهد: نپال با داشتن یکی از پایین‌ترین سرانه‌های انتشار گازهای گلخانه‌ای در جهان، بارها و بارها در معرض ضربات شدید بلایای هیدرولوژیکی قرار می‌گیرد. انتشار تاریخی که عقب‌نشینی یخچال‌ها را نیرو می‌دهد از اقتصادهای صنعتی سرچشمه می‌گیرد، در حالی که خطر را ساکنان کوهستانی با تجهیزات هشدار شکننده و منابع سازگاری اندک تحمل می‌کنند. تأمین مالی اقلیمی که جامعه بین‌المللی مدت‌هاست به آن متعهد شده، تاکنون در تطبیق با نیازهای واقعی کشورهای آسیب‌پذیر ناتوان بوده و نمونه آن عدم امکان بازسازی فوری ایستگاه‌های پایش هیدرولوژیکی پس از تخریب است.
هنوز دیدگاهی نیست. گفت‌وگو را آغاز کنید.