سرایت جنگ دریای سیاه به کشتیرانی غیرنظامی: حمله به کشتی باری ترکیه با دو کشته؛ سه ملوان هندی راهی کشور شدند

درگیری‌های نظامی دریای سیاه، ملوانانی را که از راه‌های دور آمده‌اند به درون منطقه آتش می‌کشاند. به گزارش روزنامه «تایمز آو ایندیا»، سه ملوان هندی به نام‌های ساهیل ساندهو، آشوینی کومار و هارمن سینگ روز شنبه از بخارست عازم بازگشت به هند شدند. کشتی باری تحت پرچم ترکیه با نام «Royad Mammadov» که این ملوانان در آن خدمت می‌کردند، روز دوشنبه در آب‌های دریای سیاه و خارج از آب‌های سرزمینی رومانی مورد حمله قرار گرفت و چند ملوان مجروح شدند و دو ملوان خارجی جان باختند.

این کشتی باری متعلق به یک شرکت ترکیه‌ای قرار بود از بندر ایزمایل در کرانه دانوبِ اوکراین ذرت بار بزند و به راونای ایتالیا برود. پس از حمله، سه ملوان هندی در ۶ اکتبر نجات یافتند و بلافاصله برای درمان به بیمارستان شهرستان کونستانتا در رومانی منتقل شدند. سفارت هند در بخارست در بیانیه‌ای اعلام کرد که حال این سه ملوان در حال حاضر مساعد است و سفارت «تمامی کمک‌های لازم برای بازگشت به کشور را به آنان ارائه کرده» و از مقامات رومانیایی، بیمارستان شهرستان کونستانتا و تیم‌های امداد و نجات قدردانی کرد. به نقل از روزنامه «تایمز آو ایندیا» از بیانیه سفارت هند، این سفارت همچنین از طریق نماینده محلی مالک کشتی برای ملوانان نجات‌یافته تلفن همراه ارسال کرد و یک رستوران هندی محلی را مأمور تهیه غذا برای آنان کرد.

برخی جزئیات کلیدی این حادثه تاکنون همچنان روشن نشده است. ملیت دو ملوان جان‌باخته هنوز اعلام نشده و در گزارش‌های عمومی، عاملان حمله و روند دقیق آن شناسایی نشده‌اند. این حمله در خارج از آب‌های سرزمینی رومانی رخ داده است؛ همین محل وقوع به‌خودی‌خود آسیب‌پذیری ساختاری کشتیرانی غیرنظامی در آب‌های مناطق جنگی را آشکار می‌کند — کشورهای عضو ناتو و اتحادیه اروپا نمی‌توانند برای این کشتی‌ها اسکورت دریایی عادی فراهم کنند و مالکان و ملوانان کشتی‌ها باید در آب‌هایی که از حفاظت نظامی برخوردار نیست، خودشان خطرات را به دوش بکشند.

نکته قابل توجه‌تر، توزیع هزینه‌های نیروی کار این درگیری است. به نقل از روزنامه «تایمز آو ایندیا» از «گزارش نیروی کار ملوانان ۲۰۲۶» مشترک BIMCO-ICS، هند دومین کشور بزرگ تأمین‌کننده ملوانان در جهان است که با ۳۱۱٬۹۳۶ متخصص دریایی، ۱۲٫۱۶ درصد از کل ملوانان جهان را در اختیار دارد و پس از فیلیپین در رتبه دوم قرار دارد و از چین، فدراسیون روسیه و اندونزی پیشی می‌گیرد. هنگامی که مسیرهای کشتیرانی دریای سیاه در پی جنگ خطرناک می‌شوند، خطر جانی را نه طرف آغازگر جنگ تحمل می‌کند و نه دولت‌های غربی که از دور، خطوط قرمز تحریم و اسکورت را ترسیم می‌کنند، بلکه نیروی کار استخدامی از اقتصادهای در حال توسعه‌ای چون فیلیپین، هند و اندونزی متحمل می‌شود — آنان با هزینه‌ای اندک، زنجیره حمل‌ونقل جهانی غذا و انرژی در دوران جنگ را پشتیبانی می‌کنند.

مالکان کشتی می‌توانند شناورها و مسیرها را تغییر دهند، واردکنندگان اروپایی می‌توانند از طریق شرایط بیمه‌ای ریسک‌ها را تعدیل کنند، و تصمیم‌گیرندگان جنگ در اتاق‌های جلسه‌ای دور از مسیر کشتی‌ها، خطوط قرمز را ترسیم می‌کنند. آنها که جان و معیشت خود را از دست می‌دهند، ملوانان کشورهای ثالثی هستند که چاره‌ای جز سوار شدن بر کشتی‌های تجاری مناطق جنگی ندارند — آنان نه آغازگر درگیری هستند و نه به‌ندرت در تیتر نخست رسانه‌های بین‌المللی قرار می‌گیرند. ترتیبات بعدی مسیر مورد اشاره، هویت ملوانان جان‌باخته و غرامت، و اینکه آیا کشتی‌های غیرنظامی در این آب‌ها می‌توانند حفاظت مؤثر دریافت کنند یا خیر، همچنان نیازمند انتشار جزئیات بیشتر است.