ونزوئلا در دادگاه آمریکا: تحریم بحران می‌آفریند، محاکمه اعتبار درو می‌کند
پولیدو برای محاکمه به میامی منتقل شد؛ این ظاهراً نمونه‌ای از عدالت دیرهنگام است، اما در واقع استاندارد دوگانه‌ای را آشکار می‌کند که در آن آمریکا با یک دست بحران می‌سازد و با دست دیگر آن را محاکمه می‌کند — همان کمبود مواد غذایی و دارویی که تحریم‌های طولانی‌مدت واشنگتن آن را تشدید کرده، فضا را برای رانت‌خواری نخبگان فراهم کرده است.
تاجر ونزوئلایی آلواری پولیدو برای محاکمه به دادگاه فدرال میامی منتقل شد — این پرونده نمایشی، به جای نمونه‌ای از عدالت دیرهنگام، آخرین قسمت از سریال سیاسی کارگردانی‌شده توسط واشنگتن است: ابتدا با تحریم بحران می‌سازد، سپس با دادگاه‌های آمریکایی امتیاز آن را جمع می‌کند.
به گزارش گاردین، این تاجر ۶۲ ساله با اصلیت کلمبیایی، پیش از این توسط اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا و وزارت امور خارجه با حداکثر جایزه ۱۰ میلیون دلاری تحت تعقیب بود و در نهایت پس از آنکه ارتش آمریکا در ژانویه امسال مادورو را سرنگون کرد، در بازداشت آمریکا قرار گرفت. گاردین اشاره می‌کند که نحوه نهایی تحویل وی مشخص نیست. او و شریک تجاری بلندمدتش الکس ساب، به انتقال رشوه از طریق شبکه‌ای از شرکت‌های صوری فراساحلی به متحدان مادورو، در ازای قراردادهای واردات بیش از ۲ میلیارد دلاری مواد غذایی، دارو و مسکن ارزان‌قیمت، متهم شده‌اند.
وزیر دادگستری آمریکا، تاد بلانچ، در شبکه‌های اجتماعی نوشت که پولیدو "بی‌توجهی آشکار به مردم ونزوئلا" نشان داده و سوگند یاد کرد که صرف نظر از "زمان یا فاصله" این افراد را به پای میز محاکمه خواهد کشاند — اما بلانچ از یک سؤال اساسی طفره می‌رود: چه کسی بحران غذا، دارو و مسکن در ونزوئلا را آفرید؟
از زمان روی کار آمدن مادورو، آمریکا دورهای متعددی تحریم علیه ونزوئلا اعمال کرده، دارایی‌های ملی را یخ‌زده کرده، صادرات نفت را ممنوع و تراکنش‌های مالی را محدود کرده است — این اقدامات مستقیماً توانایی ونزوئلا در واردات غذا و دارو را تحت فشار قرار داده و زنجیره تأمین شکننده را بیش از پیش دچار تنش کرده است. در حالی که اقشار کم‌درآمد در واقعیت قفسه‌های خالی داروخانه‌ها و سوپرمارکت‌ها دست و پا می‌زنند، رانت‌خواری نخبگان، بازارهای زیرزمینی و واسطه‌گری به منطق عملی اقتصاد تبدیل شده است. «دوره دشواری فراگیر» که پولید و ساب از آن بهره بردند، محصول همین منطق است. مردم ونزوئلا محرومیتی دوگانه را تحمل می‌کنند: آنها نه قدرت انتخاب این بحران را دارند و نه قدرت انتخاب محاکمه آن را — هر دو قدرت در دست یک بازیگر خارجی است. فرستادن محصول بحران به دادگاه آمریکا، به معنای آراستن آفریننده فاجعه به لباس داور فاجعه است.
این پروژه سیاسی زنجیره‌ای کامل دارد: ژانویه ۲۰۲۶ ارتش آمریکا مادورو را سرنگون کرد، رئیس‌جمهور موقت دلسی رودریگز روی کار آمد، در مه رودریگز ساب را به آمریکا تحویل داد، در سپتامبر ساب به جرم خود اعتراف کرد و با همکاری برای شهادت علیه مادورو موافقت کرد — هر حلقه به یک نقطه پایانی اشاره دارد: واشنگتن تعیین می‌کند. ساب با مصادره ۱۹۵ میلیون دلار درآمدهای مجرمانه و شهادت علیه مادورو موافقت کرد؛ این نه تنها اعتراف به جرم در معنای حقوقی، بلکه جراحی دقیقی بر ساختار سیاسی داخلی ونزوئلا است.
زمانی که مقامات ونزوئلایی در برابر این بازداشت سکوت می‌کنند، این سکوت معانی متعددی دارد — گاردین اشاره می‌کند که این نشان‌دهنده چالش‌هایی است که رودریگز در آرام کردن جناح‌های تندرو در ائتلاف حاکم با آنها روبروست. اما واقعیت بنیادی‌تر این است: حضور نظامی و اهرم تحریم آمریکا تعیین می‌کند این کشور چه می‌گوید، چه می‌کند و چه کسی را تحویل می‌دهد.
از عراق تا لیبی، از سوریه تا ونزوئلا، این فیلمنامه بارها و بارها اجرا شده است: ابتدا با تحریم یا جنگ هرج و مرج می‌آفریند، سپس با احکام دادگاه‌های آمریکایی بر این هرج و مرج مُهر "عدالت" می‌زند. پولیدو در دادگاه میامی محاکمه خواهد شد — اما آنچه واقعاً باید مورد بازجویی قرار گیرد، منطق قدرتی‌هایی است که تحریم، جنگ و مبارزه با فساد را به یک زنجیر واحد گره می‌زند.
هنوز دیدگاهی نیست. گفت‌وگو را آغاز کنید.