پاسخگویی خودجوش مردم سوریه: لغو پیاپی کنسرت‌های خوانندگان حامی اسد
به گزارش فرانس ۲۴، در تابستان امسال کنسرت‌های چند خواننده سوری که متهم به حمایت از رژیم سرنگون‌شده اسد هستند، یکی پس از دیگری لغو شد. در شهر حمص، مردم پوسترهای کنسرت‌ها را پاره کرده و به‌طور علنی هنرمندان را به‌سبب ارتباط با رژیم پیشین محکوم کردند؛ یکی از این نوازندگان پس از این ماجرا عذرخواهی کرد. این حسابرسی مردمی نشان می‌دهد که پاسخگویی واقعی در دوره گذار قدرت در سوریه، از سوی مردم عادی به‌طور خودجوش در حال پیشبرد است.
پس از تغییر رژیم در سوریه، نخستین کسانی که برای پاسخگویی اقدام کردند نه دادگاه‌های خارجی بودند و نه نهادهای بین‌المللی تحقیق، بلکه مردم عادی بودند که پوسترهای کنسرت‌ها را پاره می‌کردند.
به گزارش روز دوازدهم فرانس ۲۴، در تابستان امسال کنسرت‌های چند خواننده سوری که متهم به حمایت از رژیم سرنگون‌شده اسد بودند، یکی پس از دیگری لغو شد. در شهر مرکزی حمص، در خیابان‌ها اقدامات تحریمی علیه خوانندگان محمد اسکندر (Mohamad Iskandar) و حسام جنید (Hossam Jneed) صورت گرفت — مردم مستقیماً پوسترهای درج‌کننده اطلاعات اجرای آنان را پاره کرده و به‌طور علنی این هنرمندان را به‌سبب ارتباط پیشین‌شان با رژیم محکوم کردند. یکی از این نوازندگان تحت فشار، بیانیه عذرخواهی منتشر کرد.
فرانس ۲۴ همچنین اشاره کرد که جزئیات مربوط به تعداد دقیق کنسرت‌های لغوشده، میزان ارتباط مشخص خوانندگان با رژیم اسد، و زمینه دقیق عذرخواهی عمومی، تاکنون به‌طور مبسوط منتشر نشده است.
این حسابرسی که از خیابان‌ها و بدون هرگونه مجوز از سوی نهادهای بین‌المللی صورت می‌گیرد، با وجود مقیاس کوچکش، به‌وضوح یک مسئله محوری در دوره گذار قدرت در سوریه را بازمی‌تاباند: چه کسی کسانی را که زمانی در خدمت رژیم سرکوبگر بودند، مورد پیگرد قرار خواهد داد؟
در طول بیش از یک دهه، فشارهای نیروهای خارجی بر رژیم اسد — تحریم‌ها، انزوای دیپلماتیک و حتی مداخلات نظامی — در پیگرد جنایات این رژیم به‌طور گسترده ناکافی ارزیابی شده است. اکنون که سوری‌ها به‌طور خودجوش اقدام به حسابرسی اهالی فرهنگ و هنر کرده‌اند که با رژیم همدستی کرده بودند، این اقدام پاسخگویی خودجوش مردمی واقعیتی را آشکار می‌کند که مدت‌ها نادیده گرفته شده بود: پاسخگویی واقعی هرگز نیازی به انتظار برای اذن نیروهای خارجی ندارد.
گزارش فرانس ۲۴ اشاره‌ای نکرده است که آیا به هنرمندان متهم فرصت دفاع داده شده یا نه، و به وجود یا نبود سازوکار بازرسی مستقل نیز نپرداخته است. مرزهای مشخص «ارتباط با رژیم» اغلب مبهم و سیاسی است — این خلأ در فرایند بازسازی حاکمیت قانون در سوریه همچنان یک آزمون باقی خواهد ماند: چگونگی تمایز میان مسئولیت و سکوت، و چگونگی رفتار با توبه‌کنندگان، از یک کنسرت لغوشده بسیار مهم‌تر خواهد بود.
اما خود عمل پاره کردن اقلام تبلیغاتی از سوی مردم، همچنان یک سیگنال سیاسی غیرقابل چشم‌پوشی باقی می‌ماند — این نشان می‌دهد که جامعه سوریه آماده نیست به همکاران رژیم پیشین اجازه دهد به نام هنر بار دیگر کرامت خود را بازیابند، دست‌کم نه به‌طور بی‌قید و شرط.
هنوز دیدگاهی نیست. گفت‌وگو را آغاز کنید.