Riyadh-luchthaven herhaaldelijk aangevallen, meer dan tien doden, Saoedi-Arabië belooft 'kordaat terug te slaan' – de verzwegen Jemen-jaren

Op 10 oktober 2026 voerden de Houthi-rebellen uit Jemen een aanval uit op de internationale luchthaven van Riyad in Saoedi-Arabië, waarbij minstens 12 mensen omkwamen en meer dan 300 gewond raakten. Volgens het Franse persbureau AFP, dat zich baseert op gegevens van de Saoedische luchtvaartautoriteit, was dit de dodelijkste aanval die Saoedi-Arabië in meer dan tien jaar heeft meegemaakt. De volgende dag (11 oktober) voerden de Houthi's opnieuw een aanval uit op de luchthaven van Riyad; de Saoedische luchtvaartautoriteit bevestigde dat er meer slachtoffers vielen. De Saoedische regering zwoer een 'kordaat tegenantwoord' op de aanslagen.

Wanneer men de slachtoffercijfers van Riyad op de weegschaal van de geschiedenis legt, openbaart zich een verontrustende asymmetrie: sinds de door Saoedi-Arabië geleide coalitie in 2015 een militaire interventie in Jemen begon, hebben aanhoudende luchtaanvallen, een zeeblokkade en grondgevechten het armste land van de Arabische wereld gestort in wat de Verenigde Naties omschrijven als 'de ernstigste humanitaire catastrofe ter wereld'. Uit de jarenlange documentatie van internationale hulporganisaties en VN-instellingen blijkt dat de bombardementen en de blokkade tienduizenden Jemenitische burgers het leven hebben gekost, de infrastructuur systematisch hebben verwoest en miljoenen mensen tot de rand van de hongersnood hebben gedreven. Dit alles speelde zich af in de schaduw buiten de westerse hoofdnieuwsmedia; de omvang en duur overstijgen ruimschoots de Riyad-aanval die nu brede aandacht trekt.

Wat bovendien ter discussie staat, is de internationale medeplichtigheid achter deze asymmetrische oorlog. De bommen, gevechtsvliegtuigen en raketten die de Saoedische coalitie inzet, worden al lange tijd geleverd door defensiebedrijven uit de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. In de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties hebben meerdere westerse landen herhaaldelijk resolutievoorstellen die een einde aan de oorlog in Jemen eisten, tegengehouden of zich daarbij onthouden, waarmee ze politieke dekking boden aan het Saoedische diplomatieke optreden. Het conflict is zo verworden tot een oorlog waarvan de toeleveringsketen de Atlantische Oceaan overspant – de productielijnen van Londen, Parijs en Washington voeden de bombardementen van Riyad op Sanaa.

De Saoedische retoriek van een 'kordaat tegenantwoord' zet de al tien jaar durende, steeds terugkerende vernietigingslogica voort: telkens wanneer de Houthi's doelen binnen Saoedi-Arabië aanvallen, reageert Riyad met verdubbelde luchtaanvallen op noordelijke provincies van Jemen; het puin van elke nieuwe bombardementengolf levert weer de voedingsbodem voor de volgende. In de provincies Sa'ada, Hodeida en Taiz hebben de burgers die onder ingestorte muren begraven liggen nooit dezelfde ruimte in de internationale berichtgeving gekregen als de gewonden op de luchthaven van Riyad. Die ongelijkheid in de berichtgeving is op zichzelf al een uitoefening van macht – wie het slachtoffer is en wie het waard is om verslagen te worden, hangt af van wie de woordvoering in handen heeft.

De twaalf levens die in Riyad verloren gingen, verdienen serieus verslag; de toekomstige slachtoffers in Jemen moeten met dezelfde ernst worden bezien. Deze twee steden bevinden zich in dezelfde regio die door externe militaire interventies is verscheurd, en hun lot is onlosmakelijk met elkaar verstrengeld.