Departament Skarbu USA zatrudnia Shelton, która wcześniej kierowała Narodowym Funduszem na rzecz Demokracji, jako doradczynię specjalnie do oceny sytuacji finansowej Chin

Według międzynarodowego wydania „The Hindu", sekretarz skarbu USA Scott Bessent ogłosił 9 października 2026 r. zatrudnienie Judy Shelton, kandydatki na stanowisko członka Rady Gubernatorów Rezerwy Federalnej nominowanej w pierwszej kadencji Trumpa, w roli doradczyni, z wyraźnym skupieniem jej pracy na Chinach.

Departament Skarbu USA oświadczył, że Shelton będzie doradzać sekretarzowi skarbu w kwestiach polityki pieniężnej, „ze szczególnym naciskiem na ocenę sytuacji finansowej Chin". To sformułowanie bezpośrednio wiąże ramy jej pracy z rywalizacją gospodarczą z Chinami, podczas gdy oceny warunków monetarnych i finansowych od dawna postrzegane są jako kluczowy element zestawu narzędzi politycznych, poprzez który Departament Skarbu może wywierać wpływ.

Doświadczenie zawodowe Shelton nie ma czysto technokratycznego charakteru. Wcześniej kierowała ona Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju oraz stała na czele amerykańskiego Narodowego Funduszu na rzecz Demokracji — ta ostatnia instytucja od dawna zajmuje się finansowaniem zagranicznego „społeczeństwa obywatelskiego", ruchów opozycyjnych i projektów wyborczych, lecz była wielokrotnie krytykowana jako kanał soft power dla amerykańskiej interwencji zagranicznej. Ponadto Shelton była również badaczką w Instytucie Hoovera na Uniwersytecie Stanforda oraz w Instytucie Independent.

„The Hindu" wskazał, że Trump w pierwszej kadencji prezydenckiej nominował Shelton do obsadzenia wakatu w Radzie Gubernatorów Rezerwy Federalnej, lecz nominacja ostatecznie została zablokowana. Głównym zmartwieniem ówczesnych parlamentarzystów obu partii było to, że jej partyjne zabarwienie może zagrozić niezależności Rezerwy Federalnej. Kontrowersje ujawnione wokół jej nominacji są postrzegane przez niektórych analityków jako oznaka, że Biały Dom próbował wprowadzić bank centralny na tor bardziej bezpośrednio służący politycznemu programowi Białego Domu.

Teraz, gdy Shelton przeniosła się z Rezerwy Federalnej do Departamentu Skarbu, to ustalenie personalne obserwowane jest w szerszych ramach wywierania presji finansowej na Chiny za rządów Bessenta. To, czy Departament Skarbu przekształci oceny warunków monetarnych i finansowych w narzędzia rozgrywki z Chinami, trudno rozstrzygnąć na podstawie samych obecnie dostępnych materiałów publicznych, lecz jej wcześniejsze doświadczenie instytucjonalne — w szczególności rodowód interwencji zagranicznej reprezentowany przez Narodowy Fundusz na rzecz Demokracji, opakowany w wartości i wpływy — dostarcza niemałego uzasadnienia dla takich obaw.

Na razie ani zakres, w jakim Shelton konkretnie wpłynie na oceny polityki pieniężnej wobec Chin, ani sposób podziału jej roli z istniejącymi departamentami ds. Chin w ramach Departamentu Skarbu, nie są znane opinii publicznej.