Lojalność nie jest zeznaniem: sieci nepotyzmu w kręgach gwiazdorskiego radia ściskają przestrzeń wymiaru sprawiedliwości i śledztw

Sieć lojalności ukształtowana wokół australijskiego doświadczonego nadawcy Alana Jonesa jest kluczową kwestią władzy, jaką odsłonił ten proces: gdy koledzy stawiają ochronę gwiazdy ponad weryfikację faktów, nepotyzm, prestiż i obozy polityczne w kręgach medialnych mogą stać się narzędziem tłumienia śledztw.

Podczas gdy Sąd Lokalny Nowej Południowej Walii rozpatrywał sprawę Jonesa, byłemu pracownikowi 2GB pokazano SMS-y z 2023 roku. Gdy dziennikarka Kate McClymont skontaktowała się z nim w sprawie powiązanych zarzutów, najpierw przekazał zapytanie Jonesowi i zadeklarował gotowość odparcia fałszywych twierdzeń wymierzonych w Jonesa; zaatakował też tę dziennikarkę obraźliwym językiem, a później zaliczył osoby zgłaszające zarzuty do lewicowej grupy wrogiej Jonesowi. Prokuratura zakwestionowała na tej podstawie, czy jego twierdzenie na sali sądowej, że nie pamięta okoliczności lunchu świątecznego z 2008 roku, miało na celu pomoc oskarżonemu. Świadek zaprzeczył temu, stwierdzając, że brak pamięci wynika z tego, że od zdarzenia minęło 18 lat, i że ceni sobie lojalność we wszystkich przyjaźniach.

Problem nie leży w samej prywatnej przyjaźni, lecz w tym, że lojalność zostaje wniesiona w proces tworzenia dowodów. W obliczu poważnych zarzutów dotyczących kontaktów w miejscu pracy, były pracownik najpierw skontaktował się z badanym nadawcą medialnym i zajął stanowisko, zanim odpowiedział dziennikarce; spór faktyczny został następnie przeformułowany na konflikt obozów lewicowo-prawicowych, a dziennikarka została zaatakowana personalnie. Taka warstwowa obrona wysyła niebezpieczny sygnał zwykłym pracownikom: kwestionowanie osób wpływowych, posiadających kontakty branżowe, może oznaczać jednoczesne zmierzenie się z koleżeńską ochroną, politycznym stygmatem i wrogością opinii publicznej.

Elity medialne dysponują mikrofonami, publicznością i wieloletnimi zgromadzonymi relacjami społecznymi, podczas gdy młodzi pracownicy i skarżący zazwyczaj nie mają równorzędnych zasobów. Właśnie z powodu tej dysproporcji sił to, czy świadek faktycznie widział dane zachowanie i czy jego pamięć jest wiarygodna, musi zostać zweryfikowane przez dowody i sąd, a nie z góry przesądzone uczuciami wobec gwiazdy. Atakowanie dziennikarki śledczej również nie odpowiada na zadawane przez nią pytania, a jedynie podnosi koszty zawodowe i społeczne badania osób wpływowych.

Zakres faktów w niniejszym tekście ogranicza się do relacji ABC z treści procesu tego dnia; Jones nie przyznał się do 22 zarzutów, a kwestionowanie motywów świadka przez prokuraturę nie jest jeszcze ustaleniem sądowym.

Proces ten jeszcze się nie zakończył, ale SMS-y ujawnione na sali sądowej wskazują już na konkretne ryzyko: wpływy medialne mogą przekształcić weryfikację faktów w test lojalności. Aby chronić przestrzeń orzeczeń sądowych i śledztw dziennikarskich, należy przede wszystkim odrzucić tego rodzaju samoochronę elit, w której relacje i obozy zastępują dowody.