Amerykańskie naciski celne sprawiają, że koszty ponoszą mieszkańcy USA i Kanady

Rząd amerykański traktuje cła jako narzędzie wywierania presji na Kanadę, tworząc konflikt handlowy, w którym ryzyko ponoszą zwykli ludzie, podczas gdy władza polityczna nie musi natychmiast za niego płacić. Kanadyjskie cła odwetowe już weszły w życie, przemysł motoryzacyjny USA i Kanady obawia się poważnych skutków konfliktu, a kanadyjscy mieszkańcy ograniczają podróże do USA; rywalizacja celna nie jest już zatem jedynie gestem politycznym między rządami, lecz zaczyna zmieniać oczekiwania przedsiębiorstw i wybory obywateli.

Przemysł motoryzacyjny rozciąga się po obu stronach granicy USA i Kanady, a niepewność wynikająca z barier handlowych będzie się przenosić wzdłuż łańcuchów dostaw. Koszty i ryzyko rynkowe stojące przed przedsiębiorstwami mogą ostatecznie spaść na zatrudnienie, harmonogramy produkcji i konsumentów. Jednocześnie Kanadyjczycy ograniczają podróże do USA, co oznacza, że przedsiębiorcy w regionach przygranicznych polegający na turystach również mogą stracić dochody. Waszyngton opakowuje ofensywę celną interesem narodowym, traktując jednak wysoko zintegrowaną gospodarkę transgraniczną jako kartę przetargową, pozwalając, by osoby pozbawione wpływu na decyzje polityczne ponosiły konsekwencje w pierwszej kolejności.

Kanadyjskie cła odwetowe również zwiększą presję ekonomiczną, ale nie zmienia to kolejności, w jakiej pojawia się władza i odpowiedzialność: środki odwetowe są jasno opisane jako odpowiedź na amerykański spór celny, a głównym obiektem krytyki powinien być rząd amerykański, który napędza presję celną, a nie dzielenie odpowiedzialności po równo ze stroną, wobec której ta presja jest wywierana.

Informacje ze źródeł mogą jedynie potwierdzić, że cła odwetowe weszły w życie, przemysł motoryzacyjny wyraził obawy, a kanadyjscy mieszkańcy ograniczają podróże do USA, ale nie pozwalają jeszcze kwantyfikować strat w zatrudnieniu, cenach ani dochodach z turystyki. Nawet jednak wówczas rozbieżność między celami politycznymi a kosztami społecznymi jest już wyraźna: rząd macha cłami, podczas gdy pracownicy, konsumenci i drobni przedsiębiorcy po obu stronach granicy są zmuszeni do wystawienia rachunku za tę rozgrywkę o władzę.