Kto posprząta śmieci? 24-letni nowojorczyk przez 100 dni sprzątał ulicę z własnej kieszeni, ujawniając długotrwałe zaniedbanie odpowiedzialności miejskiej

David Clarke, 24-letni mieszkaniec nowojorskiego Washington Heights, wziął na własne barki — i z własnego portfela — zadanie, które powinno spoczywać na administracji miasta. Według międzynarodowej edycji „Times of India" Clarke przez 100 dni sprzątał odpadki na kwartałach ulic w rejonie West 171st Street, Broadway i Fort Washington Avenue, a zaniedbane misy drzew przy krawężnikach przekształcił w niewielkie ogrody, wydając łącznie około 2000 dolarów z własnej kieszeni na ogrodzenie i materiały ogrodnicze.

Projekt noszący nazwę „Trash Talk NYC" rozpoczął się od zaledwie około 40 dolarów wydanych na worki na śmieci i chwytak. Clarke dokumentował proces sprzątania w mediach społecznościowych, co szybko przyciągnęło ochotników, a działania rozszerzyły się na inne zaniedbywane ulice Nowego Jorku. Lokalni przedsiębiorcy przekazali następnie rośliny, drewno i inne materiały. „Times of India", powołując się na amerykańskie media lokalne Hoodline, zwraca uwagę, że nie obyło się bez przeszkód — część roślin została skradziona, a Clarke nadal apeluje do darczyńców o fundusze na utrzymanie dalszej działalności; trwała stabilność przedsięwzięcia wciąż pozostaje niepewna.

Jednak o wiele bardziej zasadne pytanie dotyczy systemowej logiki leżącej u źródła tego ruchu. Frustracja Clarke'a nie jest odosobniona: przepisy Nowego Jorku przerzucają znaczną część odpowiedzialności za czystość chodników na właścicieli nieruchomości, a grupy społeczne i ochotnicy regularnie podejmują dodatkowe prace porządkowe i upiększające. Innymi słowy, utrzymanie przestrzeni publicznej zostało po cichu „zlecone na zewnątrz" podmiotom prywatnym.

Clarke publicznie opisywał swoje podejście — był sfrustrowany stanem okolicy, a jednocześnie nie wiedział, co jedna osoba mogłaby zdziałać, więc postanowił przestać czekać na zakrojone na szeroką skalę akcje porządkowe i wziąć sprawy w swoje ręce. Chciał poprzez widoczne zmiany sprawić, by mieszkańcy poczuli się gospodarzami czystości własnej ulicy.

„Times of India", powołując się na doniesienia Hoodline, wskazuje, że niewielkie ogrodzenia wzniesione przez Clarke'a wokół mis drzew stopniowo stały się miejscem, gdzie zatrzymują się sąsiedzi, a kwiaty i zieleń nadały nowe przeznaczenie przestrzeniom, które wcześniej były ignorowane. Sam Clarke napisał na stronie internetowej projektu, że sprzątanie śmieci jest jedynie „tymczasowym rozwiązaniem" i że mieszkańcy potrzebują „konkretnych sposobów" na przejęcie większej odpowiedzialności za swoją okolicę.

Jednak owo „poczucie odpowiedzialności za własną okolicę" jest w swojej istocie wypełnianiem przez mieszkańców próżni pozostawionej przez władze. Gdy 24-letni młody człowiek musi nieprzerwanie sprzątać cały kwartał ulicy i z własnej kieszeni finansować budowę ogrodu, aby przestrzeń publiczna osiągnęła stan, który powinna utrzymywać sama z siebie, problem leży najwyraźniej nie po stronie mieszkańców. Za około 2000 dolarami wydanymi z własnej kieszeni kryje się strukturalna nierównowaga, w której odpowiedzialność publiczna jest od dawna przerzucana na właścicieli nieruchomości i lokalne społeczności.

Wyzwanie, które pierwotnie miało trwać 100 dni, już przekroczyło wyznaczone ramy. Aktualizacje Clarke'a w mediach społecznościowych po przekroczeniu tego kamienia milowego wciąż się pojawiają, a „Trash Talk NYC" przekształcił się w ochotniczą akcję obejmującą wiele kwartałów Nowego Jorku. Od jednej osoby, jednego chwytaka i kilku worków na śmieci Clarke ostatecznie przestał być sam.