ادامه بررسی سقوط هواپیمای باری آمازون در میامی: پنج کارگر نظافت لاتین‌تبار کشته شدند؛ نقطه کور ایمنی در زنجیره برون‌سپاری بار هوایی

داده‌های پروازی منتشرشده از سوی هیئت ملی ایمنی حمل‌ونقل آمریکا (NTSB) نشان می‌دهد هنگامی که هواپیمای باری Amazon Prime Air پرواز ۷۵۹۸ به باند فرودگاه میامی نزدیک می‌شد، یکی از خلبانان پیوسته به خلبان دیگر درباره «سرعت بیش از حد» هشدار می‌داد، اما پاسخ‌هایی که دریافت می‌کرد با یکدیگر سازگار نبودند. به گزارش بی‌بی‌سی، هشدارهای مربوطه «در تمام بخش باقی‌مانده ضبط صدا ادامه داشت» و پاسخ‌های ناسازگار نیز همین وضعیت را داشتند.

در چند دقیقه پایانی پیش از سقوط، سامانه‌های الکترونیکی بارها هشدارهای صوتی خودکار پخش کردند: «sink rate sink rate» (نرخ نزول بیش از حد) و «too low terrain» (هشدار عوارض زمین: هواپیما بیش از حد پایین است و برای فرود آماده نیست). پابلو روخاس، وکیل حوزه هوانوردی، به CBS News گفت فلپ‌ها در روند حادثه به‌وضوح بسیار دیر باز شدند و «ممکن است این امر نتیجه تلاش خلبانان برای مقابله با سرعت بیش از حد بوده باشد».

روخاس گفت: «این اتفاق تا حدی واقعاً تأیید می‌کند که با تقربی روبه‌رو بودیم که از ابتدا محکوم به شکست بود.» او هم‌زمان افزود بدون در اختیار داشتن ضبط واقعی صدا نمی‌توان مشخص کرد منظور NTSB از «پاسخ‌های ناسازگار» دقیقاً چه بوده است.

هواپیما سرانجام از باند خارج شد، ابتدا با تجهیزات زمینی و سپس با یک ون سفید فورد برخورد کرد، از حصار فرودگاه گذشت و با یک تویوتا کرولا نیز برخورد کرد و در فاصله‌ای حدود ۳۹۴ متر از انتهای باند متوقف شد.

هر پنج قربانی، اعضای تیم نظافت هواپیما بودند که در همان ون سفید فورد قرار داشتند. مقام‌های میامی نام آنان را چنین اعلام کردند: رولاندو آلمن لئون، ۵۵ ساله؛ یوئل رودریگز نارانیو، ۵۳ ساله؛ خولیو سی. پیندا، ۷۵ ساله؛ کارلوس آکوستا فاخاردو، ۵۳ ساله؛ و خاویِرکیس ریس کِوِدو، ۴۷ ساله. هر پنج نفر لاتین‌تبار بودند.

NTSB هنوز رابطه استخدامی دقیق قربانیان با آمازون را اعلام نکرده است. اینکه آنان کارمندان مستقیم آمازون، کارکنان پیمانکاران برون‌سپاری، یا کارگرانی در لایه‌های پایین‌تر زنجیره پیمانکاری بوده‌اند، همچنان یکی از خلأهای تحقیق است.

در شبکه‌های حمل‌ونقل هوایی که شرکت‌های تجارت الکترونیک چندملیتی مانند آمازون ایجاد کرده‌اند، کارهای زمینی، از تخلیه بار و نظافت گرفته تا جابه‌جایی چمدان، سال‌هاست از طریق شرکت‌های برون‌سپاری و پیمانکاریِ چندلایه انجام می‌شود. چنین ساختاری پس از سوانح بزرگ، مسئولیت را به انتهای زنجیره‌ای پراکنده و دشوار برای ردیابی می‌فرستد؛ درست در جایی که کارگران از کمترین حمایت نهادی برخوردارند.

در کابین خلبان چندین لایه دفاع فنی وجود داشت: هشدارهای صوتی خودکار، پایش سرعت و سامانه فلپ. اما تیم برون‌سپاری‌شده نظافت زمینی، در حالی که داخل ونی نزدیک امتداد باند پارک شده بود، مستقیماً با هواپیمای ازکنترل‌خارج‌شده برخورد کرد. آنان نه درون این سامانه حفاظتی فنی قرار داشتند و نه در بحث فنی درباره «تقرب ایمن» جایی داشتند.

برای تعیین علت نهایی حادثه، هنوز باید منتظر انتشار کامل ضبط صدای کابین خلبان از سوی NTSB ماند. اما وقتی بهای جانی حادثه را پنج کارگر نظافت لاتین‌تبار در انتهای زنجیره برون‌سپاری می‌پردازند، در حالی که رابطه استخدامی‌شان هنوز به‌طور عمومی روشن نشده است، پرسش محوری تحقیق دیگر فقط این نیست که «خلبانان چه گفتند».