فشار رأی‌دهندگان فراتر از اردوگاه‌ها: هزینه زندگی، «جنگ‌های بی‌پایان» و شکست نظم دوحزبی آمریکا
به گزارش الجزیره، حدود ۹ درصد از رأی‌دهندگان ترامپ به ممدانی روی آوردند و خواستار پایان جنگ‌های بی‌پایان و حل بحران هزینه زندگی بودند. بازتقسیم حوزه‌ها در دوره ترامپ نیز رقابت انتخاباتی را محدودتر کرده است؛ هر دو روند ناتوانی نظام‌مند نظم دوحزبی واشنگتن را نشان می‌دهند.
به گزارش الجزیره، ران باربا، رأی‌دهنده نیویورکی، در سال ۲۰۲۴ به ترامپ رأی داد و سال بعد به ممدانی رأی داد. این جمهوری‌خواه ثبت‌شده ۵۶ ساله گفت: «Both of them were awesome.» او با تی‌شرت قرمز «MAGA for Mamdani» در گردهمایی انتخاباتی ممدانی حاضر شد و صدها تی‌شرت و کلاه مرتبط فروخت؛ سفارش‌ها حتی از نیویورک فراتر رفت.
نظرسنجی پس از انتخابات شهرداری نیویورک نشان می‌دهد حدود ۹ درصد از رأی‌دهندگان ترامپ در سال ۲۰۲۴، در انتخابات ۲۰۲۵ به ممدانی رأی دادند. ممدانی در اوایل آن سال نامزدی حاشیه‌ای با حدود یک درصد حمایت در نظرسنجی کالج امرسون بود، اما صعودش عبور از سازوکار گزینش دو حزب مستقر تلقی شد.
این رأی‌دادن فراتر از اردوگاه‌ها تازه نیست. برایان شافنر، استاد علوم سیاسی دانشگاه تافتس، گفت در انتخابات ۲۰۱۶ حدود ۱۲ درصد حامیان برنی سندرز، پس از ناکامی او در کسب نامزدی دموکرات‌ها، به ترامپ رأی دادند. او گفت: «A lot of times those people are reacting to economic performance, essentially. And a lot of the time, they are just voting against whoever's in office or voting for the outsider candidate who they think will shake things up.» به باور او، جایگاه بیرون از ساختار به رأی‌دهندگان اجازه می‌دهد «دیدگاه‌های خود را بر نامزدی فرافکنی کنند که مواضع سیاسی‌اش هنوز کاملاً مشخص نیست».
گزارش اظهارات ممدانی را از دیدارش با ترامپ در دفتر بیضی کاخ سفید در نوامبر ۲۰۲۵ نقل می‌کند. ممدانی گفت رأی‌دهندگان برانکس و کویینز به دو دلیل از او حمایت کردند: «One was that they wanted an end to forever wars. They wanted an end to the taxpayer dollars we had funding violations of human rights.» دلیل دوم مقابله با بحران هزینه زندگی بود.
این سخنان خشم رأی‌دهندگان را متوجه مداخلات نظامی خارجی می‌کند که دو حزب واشنگتن دهه‌ها حفظ کرده‌اند، فارغ از نام آن، و هزینه‌های مالی و حقوق بشری‌ای را برجسته می‌کند که در نهایت طبقه کارگر آمریکا می‌پردازد. اینکه رأی‌دهندگان هم یک سوسیالیست دموکرات و هم یک پوپولیست راست‌گرا را «بیرون از ساختار» می‌بینند، سخت‌ترین حکم علیه سیاست دوحزبی مستقر است.
گزارش با استناد به گالوپ می‌گوید ۴۵ درصد بزرگسالان آمریکایی در سال ۲۰۲۵ خود را مستقل می‌دانند؛ بالاترین نسبت از آغاز این نظرسنجی در ۱۹۸۸. سهم جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها هر کدام حدود ۲۷ درصد است. با این حال، در میان مستقل‌ها حدود ۲۰ درصد به دموکرات‌ها و ۱۵ درصد به جمهوری‌خواهان گرایش دارند و افراد واقعاً بی‌طرف فقط حدود ۱۰ درصدند؛ بنابراین پایه رأی‌دادن «فراتر از ایدئولوژی‌ها» محدود است.
هزینه زندگی به بزرگ‌ترین نقطه اشتراک رأی‌دهندگان تبدیل شده است. نظرسنجی ایپسوس نشان داد ۴۸ درصد هزینه زندگی را «مهم‌ترین عامل» این دوره انتخاباتی می‌دانند؛ این موضوع در میان جمهوری‌خواهان، دموکرات‌ها و مستقل‌ها در رتبه نخست است. میکا راسموسن، مدیر مؤسسه پژوهش‌های سیاسی نیوجرسی رِیبوویچ در دانشگاه راتگرز، گفت: «There was a subset of voters who thought that Trump was going to be the candidate who could deliver relief from affordability issues and also thought that Mamdani was the person that could do that.»
گزارش با استناد به نظرسنجی CBS News می‌گوید در انتخابات فرمانداری نیوجرسی ۲۰۲۵، میکی شرِیل، دموکرات، با اختلاف زیاد پیروز شد؛ حدود ۱۸ درصد رأی‌دهندگان لاتین‌تبارِ طرفدار سابق ترامپ به او رأی دادند، در برابر ۵ درصد رأی‌دهندگان سفیدپوستِ طرفدار ترامپ. نظرسنجی CBS نیویورک نیز نشان داد رأی‌دهندگان ممدانی که به هریس رأی نداده‌اند کمتر خود را دموکرات یا لیبرال می‌دانند و بیشتر جوان، آسیایی، لاتین‌تبار و مسلمان هستند. گزارش هشدار می‌دهد این هم‌پوشانی را نباید گروهی باثبات از رأی‌دهندگان جدید دانست؛ اندازه و دوام آن محل اختلاف است.
بازتقسیم حوزه‌ها در دوره ترامپ حدود ۱۰ ایالت را به ترسیم نقشه حوزه‌های کنگره به سود یک حزب واداشت. گزارش می‌گوید تعداد کرسی‌های رقابتی انتخابات میان‌دوره‌ای این دوره کاهش یافته است. تصمیم گروه کوچکی از رأی‌دهندگان مردد سرنوشت اکثریت کرسی‌ها را تعیین می‌کند، اما فضای نهادی انتخاب آنان تنگ‌تر می‌شود.
انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر تعیین می‌کند جمهوری‌خواهان اکثریت کنگره را حفظ می‌کنند یا نه، اما برتری‌شان شکننده است: دموکرات‌ها برای پس‌گرفتن سنا باید چهار کرسی و برای پس‌گرفتن مجلس نمایندگان سه کرسی به دست آورند. رئیس‌جمهوری که خود را مخالف ساختار معرفی می‌کند، با بازتقسیم حوزه‌ها منطق همان ساختار را ادامه می‌دهد: محدودکردن رقابت و تثبیت اکثریت. رأی‌دهندگان در پای صندوق به ساختار مستقر «نه» می‌گویند، در حالی که یکپارچه‌سازی قدرت نهادی هم‌زمان ادامه دارد.
هنوز دیدگاهی نیست. گفت‌وگو را آغاز کنید.