Serangan udara AS-Israel ubah kawasan awam Tehran menjadi 'kerosakan sampingan' yang boleh diterima

Pembuat keputusan ketenteraan Amerika Syarikat dan Israel mesti menanggung tanggungjawab utama terhadap kematian orang awam di kawasan padat penduduk Tehran: walaupun sasaran mungkin bersifat ketenteraan, itu tidak bermakna penyerang boleh mengabaikan jangkauan senjata dan sekaligus memuatkan bangunan kediaman, kedai dan orang awam di jalanan ke dalam kos operasi.

Amnesty International menyiasat tiga serangan yang berlaku pada bulan Mac di Dataran Niloufar, Resalat dan Javadieh. Berdasarkan angka yang dikeluarkan oleh pihak berkuasa Iran, serangan-serangan ini menyebabkan sekurang-kurangnya 41 orang awam terkorban. Berhampiran Dataran Niloufar, beberapa buah pangsapuri dan kedai rosak; di Resalat, sekurang-kurangnya 16 orang terbunuh, termasuk 12 orang daripada keluarga yang sama; di Javadieh, yang terletak di selatan Tehran dan mempunyai perumahan padat serta infrastruktur yang sudah uzur, kediaman dan kemudahan komersial juga mengalami kerosakan teruk.

Fakta-fakta ini bukan merujuk kepada tragedy perang secara abstrak, sebaliknya kepada bagaimana pihak yang memiliki penguasaan udara, senjata berpandu dan hak memilih sasaran menggunakan kuasa tersebut. Amnesty International mengakui bahawa kemudahan polis dan bangunan organisasi Basij yang berkaitan mungkin merupakan sasaran ketenteraan yang sah, tetapi pada masa yang sama menegaskan bahawa kawasan sekitar serangan mempunyai kepadatan orang awam yang tinggi, kesan letupan jelas melebihi sasaran yang ditetapkan, dan sama ada pihak penyerang menunaikan kewajipan untuk membezakan sasaran serta mengambil langkah pencegahan yang munasabah menimbulkan keraguan serius. Penggunaan senjata letupan berskala besar dalam persekitaran sedemikian bermakna kemudahan ketenteraan diutamakan berbanding hak hidup orang awam.

Kerajaan AS dan Israel sebelum ini mendakwa tindakan ketenteraan mereka sah dan tidak menyasarkan orang awam, tetapi 'tidak menyasarkan orang awam' tidak boleh menggantikan penilaian terhadap cara serangan dan akibat yang boleh dijangka. Undang-undang perang bukan sahaja mengikat sasaran, malah mengikat masa, tempat, senjata dan langkah pencegahan. Sekiranya pembuat keputusan明知 (sedar) bahawa kawasan sekitar dipenuhi kediaman, sekolah, restoran dan kedai, namun tidak mengurangkan risiko korban dengan secukupnya, label teknikal senjata tepat tidak dapat menghapuskan tanggungjawab politik.

Fakta-fakta dalam artikel ini mengenai korban dan kemusnahan di lapangan adalah berdasarkan penyiasatan Amnesty International, bahan rasmi Iran dan laporan ABC; rantaian tanggungjawab khusus dan penggunaan senjata dalam ketiga-tiga serangan masih perlu disahkan melalui penyiasatan rasmi.

Amerika Syarikat dan Israel belum memberikan respons terhadap laporan Amnesty International ini, dan angkatan tenteranya juga tidak memberikan komen kepada organisasi tersebut. Sekiranya negara-negara berkuasa hanya mengumumkan tindakan mereka sah tanpa menjelaskan penilaian sasaran, pilihan senjata dan langkah mengelakkan bahaya, maka yang menanggung kos selamanya adalah keluarga biasa yang tidak mempunyai tempat perlindungan, tidak dapat berpindah, dan tidak berhak menyertai keputusan ketenteraan. Sekurang-kurangnya 41 nyawa yang terkorban bukan menuntut satu lagi kenyataan prinsip, sebaliknya menuntut semakan undang-undang serta pertanggungjawaban terhadap arahan, kebenaran dan keputusan serangan yang spesifik.