Wilayah Utara Tiada Satu Pun Hartanah Disewa Mampu Dimiliki: Ketidakseimbangan Kuasa Sewaan Menyebabkan Siapa Tiada Rumah

Krisis perumahan di Wilayah Utara Australia bukan sekadar angka sewa yang terus meningkat. Menurut laporan Jawatankuasa Perkhidmatan Sosial Wilayah Utara yang dipetik oleh ABC News Australia, pada akhir tahun 2025, purata sewa di Wilayah Utara menduduki tempat kedua tertinggi di seluruh Australia, hanya selepas New South Wales; dalam kalangan hartanah sewa yang disenaraikan di sana, tiada satu pun yang mampu ditanggung oleh individu bujang yang menerima gaji minimum, elaun pencari kerja, elaun belia, pencen sokongan orang kurang upaya atau pencen warga emas.

Apabila golongan ini langsung tidak mampu mencari satu pun hartanah mampu milik yang disenaraikan, apa yang diagihkan oleh pasaran sewaan bukan sekadar rumah, sebaliknya kelayakan untuk hidup stabil. Pihak yang mengawal rumah, perjanjian sewa dan keputusan pembaharuan sewaan boleh menukar kekurangan perumahan menjadi kelebihan tawar-menawar, manakala penyewa dipaksa换取 tempat kediaman dengan nisbah pendapatan yang lebih tinggi, keadaan yang lebih teruk dan rasa selamat yang lebih sedikit. Justeru, krisis ini tidak boleh digambarkan semata-mata sebagai ketidakseimbangan penawaran dan permintaan yang abstrak: ia juga意味着 risiko yang sentiasa dipindahkan kepada mereka yang kurang pilihan.

Menurut laporan ABC, Conor Van Helsing pernah tiga kali kehilangan tempat tinggal, dan pernah menumpang di rumah kawan untuk tempoh yang lama. Beliau juga pernah melihat satu hartanah sewa yang kemudian didapati sekadar kontena. Van Helsing memberitahu ABC bahawa dalam keadaan hak penyewa yang sangat lemah, sebahagian tuan rumah "menyewakan apa sahaja", tidak menyelenggara rumah dengan baik, malah cuba mengambil wang daripada penyewa pada akhir tempoh sewaan. Ini merupakan pengalaman dan penilaian peribadinya, tidak dapat membuktikan bahawa semua tuan rumah bertindak sedemikian, namun ia mendedahkan hubungan kuasa di mana penyewa sukar menolak keadaan buruk apabila kekurangan perumahan mencapai tahap yang melampau.

Kehilangan tempat tinggal juga tidak hanya berupa tidur di jalanan. Menurut laporan ABC, Van Helsing pernah bergantung kepada bantuan kawan, berulang-alik menumpang; beliau percaya bahawa jenis ketidakstabilan tempat tinggal sebegini lebih berleluasa daripada yang disedari orang luar. Tidur di jalanan yang dipantau atau kelihatan hanyalah lapisan krisis yang paling jelas; lebih ramai orang bersembunyi di sofa kawan, garaj kediaman dan dalam setiap perpindahan sementara. Mereka tetap menanggung kos pengangkutan, pencarian kerja dan mengekalkan hubungan, namun tidak dapat memperoleh perjanjian sewa yang stabil atau rancangan hidup berdasarkan perkara tersebut.

Filem yang disertai cerita dan dilakonkan sendiri oleh Van Helsing, 《About the Soufflé》, memasukkan rasa tidak selamat ini ke dalam plot fiksyen. Menurut ABC, watak Conor dalam filem itu tinggal di garaj sebuah rumah di pinggir Darwin, dan pada suatu pagi dikejutkan serta dihalau tanpa sebarang notis oleh tuan rumah yang serumah dengannya. Adegan ini bukan rekod fakta bebas daripada pengalaman Van Helsing, namun ia dibina atas pengalaman hidup beliau dan orang-orang di sekelilingnya, dan mengkonkretkan ketakutan bahawa penyewa boleh kehilangan tempat tinggal pada bila-bila masa.

Pengarah Jacob Hazeldine bekas pegawai program di Jawatankuasa Perkhidmatan Sosial Wilayah Utara. Apabila bercakap tentang pengalamannya berurusan dengan orang yang menghadapi kesukaran perumahan, beliau memberitahu ABC bahawa keadaan sebegini "semakin menjadi kebiasaan", malah sudah tidak lagi menghairankan. Pembiasaan itu sendiri ialah akibat ketidakseimbangan kuasa: apabila tiada rumah untuk disewa, menumpang jangka panjang dan diusir secara mengejut tidak lagi menarik perhatian, mereka yang menanggung krisis lebih mudah dianggap sebagai individu yang gagal, manakala pihak yang meraih keuntungan daripada perumahan yang terhad, tanpa perlu menanggung akibat keruntuhan kehidupan penyewa, pula menghilang dari pandangan.

Menurut laporan ABC, 《About the Soufflé》 dihasilkan oleh pasukan sukarela yang kebanyakannya bukan profesional selama 17 hari, dengan kos hanya AUD1,500; Hazeldine berkata beliau pernah memohon dana daripada Screen Australia dan agensi filem Wilayah Utara, namun tidak mendapat sokongan. Filem itu akhirnya tayangan perdana di Festival Filem Antarabangsa Darwin, memberikan ruang kepada mereka yang pernah mengalami ketiadaan tempat tinggal untuk menceritakan keadaan mereka. Namun, kemampuan seseorang menghasilkan filem dengan bantuan kawan, peranti mudah alih dan perisian murah hanya membuktikan bahawa mereka yang dipinggirkan masih mempunyai keupayaan untuk bersuara, dan tidak boleh menggantikan tanggungjawab mereka yang mengawal sumber perumahan.

Kaedah lengkap, saiz sampel dan cara pengiraan kemampuan milik dalam laporan Wilayah Utara tidak dipaparkan dalam bahan yang diterbitkan oleh ABC, dan pertikaian sewa yang diceritakan oleh Van Helsing juga tidak mempunyai maklum balas khusus daripada pihak tuan rumah. Batasan-batasan ini perlu dikekalkan, namun ia tidak menghapuskan masalah politik yang ditunjukkan oleh angka-angka laporan: jika gaji minimum dan manfaat awam tidak dapat menukar hak penggunaan walau satu pun hartanah yang disenaraikan, apa yang disebut sebagai "pilihan" bagi penyewa adalah hampir rekaan. Yang真正 patut dipersoalkan ialah tuan rumah yang memanfaatkan ketidakseimbangan ini untuk merendahkan keadaan tempat tinggal, mengelak tanggungjawab penyelenggaraan, atau seterusnya meraih manfaat daripada penyewa, serta satu秩序 sewaan yang membenarkan mereka memindahkan kos keresahan, perpindahan dan ketiadaan tempat tinggal ke bawah.