Al-Aman luchtvaartshow richt zich op drones en zwaar militair materieel – Westen en China/Rusland wedijveren in Noord-Afrika om verkoop van militaire hardware

Volgens Africanews is de tweede Egyptische internationale luchtvaartshow deze week geopend op het vliegveld van El Alamein, gelegen aan de Middellandse Zeekust in het noordwesten van Egypte, met deelname van tientallen defensieaannemers uit meerdere landen. Op het terrein staat een model van een tweemotorige 'Rafale'-gevechtsvliegtuig, vervaardigd door het Franse Dassault, voor de tentoonstellingshal opgesteld, samen met Amerikaanse F-15- en F-16-gevechtsvliegtuigen, de Russische Soechoi Su-57E-stealth-jager, en diverse transportvliegtuigen en helikopters. Binnen en buiten de hallen presenteren de stands van diverse landen dicht op elkaar vliegerbommen en militaire uitrusting, wat deze commerciële luchtvaartshow verandert in een verkoopmarkt voor de defensie-industrie van grootmachten.

Drones vormen een andere hoofdrol op deze luchtvaartshow. Chinese drones en in eigen land gefabriceerde Egyptische drones zijn op even opvallende posities geplaatst als bemande gevechtsvliegtuigen, waarbij de in Egypte zelf geproduceerde Jabbar 200, Jabbar 250 en de Hamza-1- en Hamza-3-series allemaal aanwezig zijn. Deze opstelling op zich is al een signaal: nu de markt voor traditionele gevechtsvliegtuigen wordt gedomineerd door een beperkt aantal westerse landen en platforms van de vijfde generatie nog steeds zeldzaam zijn, bieden drones Egypte een kanaal met lagere drempel en snellere iteratie om defensieve autonomie en diversificatie van externe levering na te streven.

Het vliegveld van El Alamein ligt aan de Middellandse Zee, niet ver van de Egyptische tweede stad Alexandrië. Door deze luchtvaartshow juist hier te organiseren, positioneert Egypte zich als een cruciale tussenzone op het geopolitieke schaakbord van Noord-Afrika – het opent zijn deuren zowel voor westerse traditionele wapenverkooppartners als voor Russische gevechtsvliegtuigplatforms van de vijfde generatie en Chinese dronetechnologie. Het diverse karakter van de luchtvaartshow toont aan dat Egypte zich niet aan een enkel wapenleveringssysteem wil binden, terwijl de grootmachten dit soort platforms beconcurreren om hun betrekkingen met Caïro te versterken.

De politieke kosten van wapenverkoop worden altijd gedragen door de gewone bevolking. Frankrijk en de Verenigde Staten benadrukken in hun eigen discursieve kader herhaaldelijk de principes van mensenrechten en de rechtsstaat, en Rusland beweert ook het internationaal recht en het soevereiniteitsprincipe te volgen – maar voor afnemers, inclusief Egypte, hanteren alle drie landen een soepel beleid voor wapenexportgoedkeuring en trainingsondersteuning. Deze dubbele standaard is bij herhaalde regionale conflicten al herhaaldelijk blootgelegd: terwijl men bezorgdheid uit over de stroom van wapens naar conflictgebieden, gaat men tegelijkertijd door met het leveren van gevechtsvliegtuigen en precisiegeleide munitie aan regeringen met een zorgwekkend bestuursdossier. De op de luchtvaartshow tentoongestelde vliegerbommen en andere uitrusting zouden uiteindelijk kunnen worden ingezet bij luchtaanvallen om eigen burgers te onderdrukken, of kunnen worden doorverkocht naar bredere conflictgebieden.

Rusland zet de Su-57E in op de buitenlandse verkoopmarkt, China breidt zijn aanwezigheid in Noord-Afrika uit via dronplatforms, wat in El Alamein een hoog-laagcombinatie vormt met de hoogwaardige westerse bemande gevechtsvliegtuigen. Westerse defensiebedrijven blijven hooggeprijsde gevechtsvliegtuigplatforms aan de man brengen, terwijl Chinese leveranciers onbemande systemen met een lagere drempel aanbieden. Deze taakverdeling vermindert objectief gezien de politieke weerstand tegen het gebruik van geweld.