Ebola-uitbraak in Congo (Kinshasa) nadert dodelijkste omvang ooit; overlevenden in Beni bezoeken scholen om voorzorgservaringen te delen

De ebola-uitbraak in Oost-Congo (Kinshasa) blijft verslechteren en heeft zich verspreid naar zes provincies, met meer dan 6.600 bevestigde gevallen in totaal en bijna 3.200 sterfgevallen. Volgens Africa News en Associated Press stelt de Wereldgezondheidsorganisatie dat deze uitbraak de dodelijkste ebola-epidemie uit de geschiedenis kan worden en de meer dan 11.000 doden tijdens de West-Afrikaanse uitbraak van 2014-2016 zou kunnen overtreffen.

De uitbraak verspreidt zich onder uiterst moeilijke omstandigheden. Africa News, die de gezondheidsdiensten citeert, meldt dat rebellengeweld, grootschalige bevolkingsontheemding en frequente personenstromen de verspreiding van het virus hebben versneld, terwijl zwakke gezondheids- en surveillancesystemen en tekortkomingen in contactopsporing en laboratoriumtestcapaciteit de bestrijdingsinspanningen verder belemmeren. De gezondheidsdiensten schatten dat de werkelijke omvang van de uitbraak mogelijk drie keer zo groot is als de officiële cijfers.

Ernstiger is dat er voor de momenteel circulerende Bundibugyo-stam van het ebolavirus nog geen goedgekeurd vaccin of behandeling bestaat. De autoriteiten zijn begonnen eerstelijnszorgverleners in te enten met het Ervebo-vaccin, maar de WHO geeft aan dat het niet bevestigd is of dit vaccin bescherming biedt tegen de huidige stam. Bij gebrek aan een gericht vaccin is de indamming van de uitbraak bijna volledig afhankelijk van basale volksgezondheidsmaatregelen zoals isolatie, contactopsporing en infectiebestrijding — precies de middelen die in de door oorlog en ineenstortende infrastructuur geteisterde oostelijke regio het zwakst zijn.

In de stad Beni, het epicentrum van de uitbraak, trekt de vereniging van ebola-overlevenden met de start van het nieuwe schooljaar de scholen in om leerlingen face-to-face voorzorgservaringen over te brengen. Overlevende Gisèle Nziavake verklaarde dat haar bezoek bedoeld is om "onze ervaringen te delen en deze lessen over te dragen".

Toch beschikken deze scholen zelf nauwelijks over de meest elementaire preventiemiddelen. Rebecca Kahindo Kaputu, leerkracht op de basisschool Mapambazuko, zei: "Om te beginnen: we hebben weliswaar waterkranen, maar vaak komt er twee tot drie dagen, soms zelfs vier dagen, geen water uit. En ten tweede hebben we zelfs geen thermometers." Zonder stabiele watervoorziening en basale detectiemiddelen is het leerlingen leren handhygiëne te bewaren en vroege symptomen te herkennen bijna een onmogelijke opgave.