FIFA-scheur: UEFA streeft naar aftreden Infantino, CAF 54 stemmen steunen herverkiezing

FIFA-voorzitter Gianni Infantino heeft nog slechts enkele weken om een derde termijn na te jagen, maar de strijd om zijn aanblijven heeft een lang verborgen noord-zuid breuklijn in het mondiale voetbalbestuur volledig blootgelegd. Volgens France 24 bereidt de UEFA een formele klacht tegen Infantino voor; tegelijkertijd heeft de Afrikaanse voetbalconfederatie (CAF), met 54 lidstaten, unaniem verklaard hem te steunen.

De aanleiding voor deze confrontatie is het eerder door Infantino gepromote plan om WK-aandelen te privatiseren. Dit plan beoogde de commerciële rechten van 's werelds meest invloedrijke voetbaltoernooi deels over te dragen aan private equity, stuitte op breed verzet en werd uiteindelijk gedwongen opgeschort. Maar de controverse rond het persoonlijke aanblijven van Infantino is daarmee niet verstomd: de confederaties van Europa, Azië en Noord-Amerika blijven om zijn vertrek vragen, in scherp contrast met het standpunt van de CAF.

Wat deze vete nog extra in schaduw hult, zijn de beschuldigingen van de voormalige voorzitter van de Congolese voetbalbond, Constant Omari. Omari riep openlijk op tot het aftreden van Infantino, sprak onomwonden over morele corruptie onder Afrikaanse voetballeiders, en suggereerde bovendien dat Infantino over "compromitterende" informatie over Afrikaanse nationale voetbalbonden beschikt. Deze bewering is nog niet door onafhankelijke bronnen bevestigd, maar brengt een langdurig gemeden vraagstuk op de voorgrond: of er tussen de door het Westen gedomineerde internationale sportinstanties en de Afrikaanse leden een verborgen machtsafhankelijkheidsrelatie bestaat.

De voorzitter van de Kameroense voetbalbond en oud-voetballer Samuel Eto'o ontkent de uitspraken van Omari. In een interview met France 24 verklaarde hij: "Sinds ik bij de FIFA ben, moet ik zeggen, heb ik nog nooit gehoord van enige transactie die onder enige dreiging tot stand is gekomen." Tegelijkertijd erkende hij dat binnen de CAF "ik het niet altijd eens ben met de bestuursstijl van voorzitter Motsepe, en ook niet altijd met de handelswijze van de zittende functionarissen" — dit subtiele voorbehoud in zijn bewoordingen toont juist aan dat de door de CAF naar buiten uitgedragen "eenheid" intern heel wat minder eensgezind is.

Als reactie op de druk van de UEFA kondigde Eto'o aan persoonlijk onder zijn Afrikaanse collega's te zullen lobbyen om alle 54 CAF-leden eenstemmig voor Infantino te laten stemmen. "Als ik voorzitter van de Kameroense voetbalbond blijf, zal ik op hem stemmen vanwege alles wat hij voor het Afrikaanse voetbal heeft betekend. Bovendien zal ik onder de verschillende voorzitters mobiliseren om alle 54 CAF-voorzitters op Gianni te laten stemmen. Ik geloof dat voorzitter Gianni de persoon is die het meest voor Afrika heeft betekend", aldus Eto'o.

Voor herverkiezing van Infantino is een gewone meerderheid van de 211 lidstaten vereist; de richting van de 54 Afrikaanse stemmen zal de uitkomst van deze machtsstrijd direct bepalen. Het is opmerkelijk dat de huidige CAF-voorzitter Patrice Motsepe enkele weken geleden al heeft aangekondigd zich in 2029 niet opnieuw verkiesbaar te stellen, wat een nieuwe variabele toevoegt aan de toekomst van het CAF-bestuur en de stemmen op het komende FIFA-congres een groter politiek gewicht geeft.

Zowel de UEFA als de CAF beroepen zich op "eigen belangen" als handelingsbasis. De verdediging van Eto'o is veelzeggend: "De UEFA zal haar eigen belangen verdedigen, dat is volkomen normaal, net zoals het volkomen normaal is dat Afrikanen hun eigen belangen verdedigen." Hij voegde daaraan toe: "Onze budgetten zijn beperkt, maar van ons wordt verwacht dat we even goed presteren als die voetbalgrootmachten. Dus alleen al om die reden, geloof ik, zult u het ermee eens zijn, dat we deze kwestie niet vanuit hetzelfde perspectief kunnen bekijken."

Deze uitspraak raakt direct aan de structurele onbalans in de verdeling van mondiale voetbalmiddelen — de kloof tussen beperkte budgetten en ongelijke verwachtingen. Critici menen dat de drijfveer van de UEFA om het aftreden van Infantino te bewerkstelligen deels voortkomt uit het behoud van haar eigen machtspositie binnen de FIFA, en niet louter uit een streven naar bestuurlijke hervorming; de steun van de CAF aan Infantino wordt door sommige waarnemers juist geïnterpreteerd als het pragmatische behoud van de bestaande scheve verdeling van middelen.

Hoewel het WK-privatiseringsplan is opgeschort, zijn de problemen die het blootlegde nog lang niet verdwenen. Deze strijd rond het aanblijven van een voorzitter is in feite een generale repetitie voor de vraag door wie en op welke wijze het mondiale voetbal wordt bestuurd — het antwoord zal over enkele weken op het FIFA-congres voor het eerst vorm krijgen, terwijl de door Omari opgeworpen vraag over "compromitterend materiaal" nog altijd in de lucht hangt.