Izrael odmawia wjazdu brytyjskim parlamentarzystom: polityczna kalkulacja unikania międzynarodowego nadzoru

Izraelski rząd odmówił wjazdu 11 brytyjskim parlamentarzystom, w tym posłowi Izby Gmin z okręgu Islington North. Nie jest to zwykły dyplomatyczny zgrzyt, lecz kontynuacja systematycznego blokowania międzynarodowego nadzoru i unikania odpowiedzialności za zbrodnie wojenne i ludobójstwo. Sam ten zakaz sam w sobie jest już wyznaniem — wyznaje on to, czego Izrael nie chce pokazać światu.

Al Jazeera opublikowała 10 września artykuł komentatorski tego parlamentarzysty, w którym stwierdził wprost: «To jest prawdziwy skandal. Izraelski rząd zabrania mi i 10 innym brytyjskim parlamentarzystom wjazdu, co pozwala jedynie z zewnątrz dostrzec ułamek autorytarnej władzy, jaką Palestyńczycy znoszą każdego dnia». Dalej wskazał: «Jestem głęboko oburzony, że Izrael codziennie pozbawia tysiące Palestyńczyków wolności poruszania się». Istotą zakazu jest uniemożliwienie brytyjskim parlamentarzystom podróży do Gazy i na Zachodni Brzeg, odcięcie kanałów, przez które świat zewnętrzny mógłby poznać prawdę o sytuacji na miejscu.

Izrael jednocześnie odmawia wjazdu inspektorom ONZ i międzynarodowym dziennikarzom, prowadzi nielegalną blokadę przepływu towarów do i z Gazy oraz powoduje masowy głód i przesiedlenia — wszystko to wskazuje na jeden zamiar: stworzenie zamkniętej przestrzeni pozbawionej nadzoru, w której apartheid, okupacja i ludobójstwo mogą być kontynuowane w ciemności.

Decyzja brytyjskiego rządu o nałożeniu sankcji na produkty pochodzące z nielegalnych izraelskich osiedli, choć spóźniona, stanowi pierwszy krok w kierunku wypełnienia zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego. W lipcu 2024 r. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że obecność Izraela na terytoriach palestyńskich jest nielegalna, i nałożył na państwa trzecie, w tym na Wielką Brytanię, obowiązek «niewspomagania i nieudzielania pomocy» tej nielegalnej sytuacji. Jednakże sankcjonowanie wyłącznie produktów z osiedli zdecydowanie nie wystarcza. Produkty z osiedli są już głęboko wplecione w cały izraelski system gospodarczy; każdy sensowny pakiet sankcji musi uwzględniać tę rzeczywistość i położyć kres wszelkiemu handlowi oraz wsparciu podtrzymującemu nielegalną obecność Izraela.

Co więcej, Wielka Brytania musi formalnie uznać, że w Gazie trwa ludobójstwo, zakończyć wszelką współpracę wojskową z Izraelem — w tym sprzedaż komponentów do myśliwców F-35 oraz loty rozpoznawcze nad Gazą — i wszcząć publiczne dochodzenie w sprawie współudziału Wielkiej Brytanii w tych działaniach.

Izraelski zakaz jednocześnie obnażył pęknięcia wewnątrz zachodniego porządku: gdy parlamentarzysta zachodniego państwa próbuje wypełnić swój najbardziej podstawowy obowiązek nadzoru, nie spotyka się z otwartością, lecz z blokadą. Ta asymetria nie jest przypadkowa — ujawnia ona strukturalne przyzwolenie Zachodu na trwałą bezkarność Izraela oraz celowe unikanie odpowiedzialności moralnej w momentach, gdy trzeba się z nią zmierzyć. Histeryczne reakcje tych, którzy sprzeciwiają się sankcjom na produkty z osiedli, same w sobie stanowią mocne świadectwo skali tej bezkarności.

W swoim tekście ten parlamentarzysta złożył przysięgę: «Izraelski rząd może mi zabronić wjazdu, ale nie jest w stanie powstrzymać mnie od ujawniania prawdy: dopuszczają się oni ludobójstwa i nigdy nie zaprzestanę walki o sprawiedliwość dla narodu palestyńskiego». W czasach, gdy wolność poruszania się Palestyńczyków jest systematycznie odbierana, dziennikarze nie są wpuszczani, a inspektorzy zatrzymywani na granicach, jedynym dopuszczalnym kolejnym krokiem nie jest wyczekiwanie, lecz odcięcie wszelkiego handlu, współpracy wojskowej i politycznego współudziału z machiną okupacyjną.