Partia Alternatywa dla Niemiec wykorzystuje narrację prorosyjską do zdobycia władzy w kraju związkowym

Według doniesień „The New York Times" Alternatywa dla Niemiec (Alternative for Germany, w skrócie AfD), opierając się na narracji politycznej silnie zbieżnej ze stanowiskami popieranymi przez Putina i Kreml, ubiega się w wyborach w Saksonii-Anhalcie o pierwsze w historii przejęcie rządów w jednym z niemieckich krajów związkowych. Jeśli to nastąpi, będzie to pierwszy przypadek w powojennej polityce niemieckiej, gdy skrajnie prawicowa partia przełamie barierę władzy wykonawczej na szczeblu kraju związkowego.

Relacja „The New York Times" bezpośrednio łączy przekaz wyborczy AfD z dyskursem Kremla. Główny kandydat Ulrich Siegmund pojawił się w niedzielę na wiecu wyborczym w Magdeburgu wraz ze współprzewodniczącymi Tino Chrupallą i Alice Weidel. „The New York Times" zarówno w tytule, jak i w streszczeniu używa słowa „may" (może), wskazując, że ostateczna zdolność AfD do faktycznego objęcia władzy w kraju związkowym pozostaje kwestią otwartą.

W niemieckim systemie federalnym nawet jeśli AfD zdobędzie największą liczbę mandatów w parlamencie kraju związkowego, uzyskanie stabilnej koalicji rządowej pozostaje niewiadomą. Główne partie niemieckie od dawna traktują AfD jako podmiot, z którym współpraca jest niedopuszczalna; ta strategia określana terminem „Brandmauer" (zaporowa ściana ogniowa) jest poddawana kolejnej próbie po tych wyborach.

Wzrost AfD we wschodnich Niemczech wpisuje się w szerszy, obserwowany w ostatnich latach europejski trend zbieżności populistycznych sił prawicowych w kwestiach sprzeciwu wobec zachodniego porządku establishmentu, kwestionowania NATO oraz niejednoznacznego stosunku do wojny rosyjsko-ukraińskiej. W jakim stopniu zbieżność ta odzwierciedla aktywne dążenie Kremla do kształtowania europejskiej agendy politycznej, a w jakim jest efektem świadomych wyborów ideologicznych samych europejskich sił politycznych – pozostaje kwestią wymagającą pełniejszej weryfikacji faktycznej. Gdyby AfD uzyskała władzę wykonawczą na szczeblu kraju związkowego, byłby to jeden z najbardziej wymiernych przejawów tego trendu na poziomie wyborczym.

Wynik wyborów w Saksonii-Anhalcie zweryfikuje zdolność partii głównego nurtu do utrzymania instytucjonalnych barier wobec skrajnej prawicy we wschodnich Niemczech oraz czy kampania wyborcza tak ściśle wpisująca się w narrację Kremla może przełożyć się na realną władzę wykonawczą.