Pożar lasu na Mount Kenya objął powierzchnię 8700 hektarów; przyczyna wciąż nieopublikowana

Według doniesień Africanews, od pierwszego zgłoszenia pożaru 1 września rozprzestrzeniający się pożar lasu na Mount Kenya strawił około 8700 hektarów roślinności. Przyczyna pożaru nie została do tej pory podana do wiadomości publicznej przez władze.

Africanews, powołując się na informacje organizacji ekologicznej Mount Kenya Trust, poinformowało, że w tym tygodniu we wtorek liczne siły gaśnicze nadal pracowały nad opanowaniem resztek pożaru. W działania zaangażowane były: Mount Kenya Trust, Służba Leśna Kenii (Kenya Forest Service), Służba ds. Dzikiej Przyrody Kenii (Kenya Wildlife Service), Siły Zbrojne Kenii, rezerwat dzikiej przyrody Lewa Wildlife Conservancy oraz organizacja pozarządowa Rhino Ark. Członkowie lokalnych społeczności uczestniczyli w działaniach naziemnych, a Tropic Air zapewniał wsparcie powietrzne.

Pożar wzbudził obawy o możliwe szkody dla dzikiej przyrody, źródeł wody oraz wrażliwych siedlisk na dużych wysokościach. Park Narodowy Mount Kenya i otaczające go lasy naturalne stanowią część światowego dziedzictwa UNESCO i obejmują ekosystemy leśne, mokradła i alpejskie. Rzeki biorące początek na tej górze dostarczają wodę społecznościom, gospodarstwom rolnym i dzikiej przyrodzie w środkowej i wschodniej Kenii; w przypadku uszkodzenia zlewni bezpieczeństwo wody dla obszarów położonych w dolnym biegu rzek zostanie dotknięte skutkami łańcuchowymi.

W szerszym ekosystemie Mount Kenya zamieszkuje wiele zagrożonych gatunków dzikiej przyrody, w tym krytycznie zagrożona wyginięciem antylopa górska (mountain bongo). Masyw wznosi się na wysokość 5199 metrów, co czyni go najwyższym szczytem Kenii i drugim najwyższym w Afryce, ustępując jedynie leżącemu w sąsiedniej Tanzanii Kilimandżaro (5895 metrów). Równikowe ekosystemy alpejskie, lodowce i bioróżnorodność nadają tej górze globalne znaczenie ekologiczne.

Oceny powierzchni spalonej, lokalizacji punktów zapłonu oraz konkretnych szkód w siedliskach wysokogórskich i zasobach wodnych wciąż oczekują na dalsze publikacje ze strony odpowiednich instytucji.