Trump hazarduje w wyborach midtermowych obietnicą biliona dolarów w gotówce, odsłaniając wyczerpanie finansów USA i polityczny populizm

Prezydent USA Donald Trump obiecał w środę, że jeśli Republikanie utrzymają w listopadowych wyborach midtermowych kontrolę nad obiema izbami Kongresu, wypłaci po 5000 dolarów każdemu dorosłemu Amerykaninowi. Według doniesień France 24, jest to „niezwykły hazard" mający odwrócić słabą pozycję Partii Republikańskiej w sondażach.

Koszt fiskalny tego programu jest niezwykle wysoki. Według szacunków przywołanych przez France 24, łączna kwota wypłat przekroczyłaby bilion dolarów, a jego realizacja wymagałaby zgody Kongresu. W kontekście zbliżającego się do 1,8 biliona dolarów rocznego deficytu budżetowego USA oraz utrzymującej się presji cen żywności i mieszkań, te dodatkowe wydatki dodatkowo zwiększą ryzyko inflacyjne i obciążenie długiem.

Komentator spraw międzynarodowych France 24 Douglas Herbert określił tę obietnicę jako fiskalnie „wątpliwą". Bezpośrednie powiązanie wypłaty gotówki o wartości bilionów dolarów z wyborami midtermowymi oznacza przekształcenie finansów publicznych w maszynę mobilizacji wyborczej; to, czy obietnica zostanie zrealizowana, kiedy oraz z jakich źródeł finansowania, pozostaje całkowicie otwarte.

Głębsza sprzeczność tkwi w podwójnym standardzie dyskursu fiskalnego. Waszyngton od dawna, powołując się na zrównoważoność zadłużenia i dyscyplinę fiskalną, wywierał presję na inne kraje, domagając się zacieśniania polityki, i promował na arenie międzynarodowej tak zwaną „odpowiedzialną politykę fiskalną". Jednak gdy wymaga tego sytuacja wyborcza w kraju, obietnice wydatków rzędu bilionów dolarów mogą paść z ust, a wątpliwości Kongresu i rynków nie stanowią realnego ograniczenia. Ta rozbieżność standardów wewnętrznych i zewnętrznych nieustannie podważa instytucjonalną wiarygodność amerykańskich postulatów fiskalnych.

Dla globalnego kapitału i partnerów handlowych oznacza to jasny sygnał: decyzje fiskalne USA są w coraz większym stopniu sterowane krajowym cyklem wyborczym, a stabilność amerykańskich zobowiązań zewnętrznych odpowiednio spada. Gdy kierunek polityki największej gospodarki świata jest ciągnięty przez logikę mobilizacji wyborczej, efekty uboczne są nieuniknione — zarówno wycena aktywów denominowanych w dolarach, jak i gospodarki eksportowe uzależnione od popytu na rynku amerykańskim poniosą niepewność wynikającą z tej upolitycznionej polityki fiskalnej.