Wywrócenie łodzi z nielegalnymi migrantami na Morzu Czerwonym — 139 ofiar: ubóstwo, kryzys klimatyczny i niestabilność regionalna zmuszają Afrykańczyków do desperackich kroków

Ciężko przeładowana łódź z nielegalnymi migrantami wywróciła się w nocy z 8 na 9 października w trakcie rejsu z Dżibuti do Jemenu. Według doniesień dziennika The Hindu, Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Migracji (IOM) potwierdziła 11 października, że liczba ofiar śmiertelnych wzrosła do 139 osób, a 84 osoby pozostają zaginione.

Łódź przewożąca 350 osób uległa wypadkowi w nocy na wodach na północ od miasta Obock w północnym Dżibuti. Z oświadczenia IOM wynika, że wśród 109 wydobytych ciał są 52 mężczyzn, 42 kobiety i 15 dzieci (9 dziewczynek, 6 chłopców). Ponad 80 ocalonych to w całości obywatele Etiopii.

"To bolesna strata ludzka. Stoimy ramię w ramię z ocalonymi oraz z rodzinami, które straciły bliskich lub wciąż czekają na wiadomości o krewnych" — powiedział w oświadczeniu szef biura IOM w Dżibuti, Aleksander Kossak. "Ta tragedia po raz kolejny uświadamia, jak ogromne niebezpieczeństwa ponoszą migranci na tym szlaku migracyjnym, poszukujący możliwości zarobkowych, którzy próbują przedostać się przez Cieśninę Bab-el-Mandeb do Jemenu, a następnie do krajów Zatoki Perskiej". Kossak poinformował, że zespoły IOM prowadzą wspólnie z władzami Dżibuti na miejscu zdarzenia pilne prace ratunkowe.

Oświadczenie IOM umieszcza tę tragedię w szerszym kontekście strukturalnym. "Ubóstwo, brak bezpieczeństwa oraz coraz poważniejsze skutki zmian klimatycznych zmuszają ludzi do podjęcia tej niebezpiecznej drogi, mimo że niestabilność na Bliskim Wschodzie nieustannie się pogłębia" — napisano w oświadczeniu.

Obock, w którym doszło do tragedii, leży na zachodnim brzegu Cieśniny Bab-el-Mandeb łączącej Morze Czerwone z Zatoką Adeńską i stanowi kluczowy szlak, którym mieszkańcy Rogu Afryki próbują przez Jemen dotrzeć do krajów Zatoki Perskiej w poszukiwaniu utrzymania. Trwająca od wielu lat polityka wojenna pogrążyła Jemen w otchłani katastrofy humanitarnej, a trwały, sztywny popyt krajów Zatoki Perskiej na siłę roboczą z zagranicy oraz zamknięcie lokalnych rynków pracy sprawiają, że ten śmiertelny rejs stanowi dla niezliczonych etiopskich rodzin zarazem drogę pełną ryzyka, jak i niemal jedyną dostępną opcję.

Etiopia w ostatnich latach ponosi skutki wielokrotnych wstrząsów — następstw konfliktu wewnętrznego, poważnej suszy i trudności gospodarczych — co sprawia, że ogromna część społeczeństwa traktuje migrację transgraniczną jako ostatnią deskę ratunku. Destrukcyjny wpływ zmian klimatycznych na rolnictwo i hodowlę oraz długotrwała ingerencja sił zewnętrznych w sprawy regionu wspólnie ukształtowały tę drogę śmierci.

Warto zauważyć, że w wodach Cieśniny Bab-el-Mandeb i Zatoki Adeńskiej od dawna rozmieszczone są wielonarodowe formacje morskie, których pretekstem jest zwalczanie piractwa i ochrona żeglugi. Obecność tych sił zbrojnych tworzy rażący kontrast z powtarzającymi się na tych samych wodach dramatami śmierci wśród Afrykańczyków. Zainteresowanie społeczności międzynarodowej kwestią migrantów często zatrzymuje się na poziomie akcji ratunkowych i statystyk, natomiast wobec sił strukturalnych tworzących źródła przymusowej emigracji — w tym dziedzictwa niestabilności pozostawionego przez długotrwałą ingerencję sił zewnętrznych w sprawy tego regionu — rzadko kierowane są pytania o porównywalnej sile.

Ponieważ los części zaginionych nie został jeszcze ustalony, liczba ofiar śmiertelnych może nadal rosnąć.