ศาลอุทธรณ์สหรัฐฯ ยืนยันคำสั่งยกฟ้องคดียึดทรัพย์ 17 ปี: ข้อตกลงปี 2016 ไม่ใช่การห้ามขายถาวร

ตามรายงานของ The Times of India ที่อ้างบันทึกศาลใน Justia เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2026 ศาลอุทธรณ์วงจรที่ 11 ของรัฐบาลกลางสหรัฐฯ ยืนยันคำสั่งของศาลเขตที่ยกฟ้องคดีของ Gregory Brian Myers และปฏิเสธคำร้องขอให้พิจารณาคำพิพากษาใหม่ เนื่องจากคำสั่งยกฟ้องมีผลยุติ ไมเออร์สจึงไม่สามารถยื่นข้อกล่าวหาเดิมในคดีเดียวกันได้อีก ข้อพิพาทเรื่องการยึดทรัพย์ที่เริ่มตั้งแต่ปี 2009 ยุติลงในระดับอุทธรณ์รัฐบาลกลางในขั้นตอนนี้

ข้อพิพาทเกี่ยวข้องกับที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่งในเนเปิล รัฐฟลอริดา Bank of America ดำเนินการทางกฎหมายเพื่อเรียกสินเชื่อจำนองที่ Myers และภรรยา Barbara Ann Kelly ไม่ชำระ ศาลรัฐฟลอริดาตัดสินว่าทั้งคู่ไม่ชำระค่าผ่อน 66 งวด และสนับสนุนให้ธนาคารดำเนินการยึดทรัพย์ ทั้งคู่จึงยื่นอุทธรณ์ ระหว่างที่อุทธรณ์ของคู่สามียังไม่จบ ไมเออร์สขอคุ้มครองการล้างละลายตามบทที่ 11 ในรัฐแมริแลนด์ ซึ่งหยุดชั่วคราวบางมาตรการทวงหนี้ของธนาคาร สินเชื่อดังกล่าวถูกถือครองโดย U.S. Bank National Association ในฐานะทรัสตี้ของทรัสต์สนับสนุนสินเชื่อจำนอง

ในเดือนพฤศจิกายน 2016 ไมเออร์สทำข้อตกลงกับ Bank of America โดยธนาคารสามารถดำเนินคดีต่อได้ แต่จะไม่ขายที่อยู่อาศัยจนกว่าการอุทธรณ์ของคู่สามีจะยุติในผลโปรดของธนาคาร ทั้งนี้ ไมเออร์สต้องฝากเงิน 5,000 ดอลลาร์เข้าบัญชีของศาลรัฐแมริแลนด์ทุกเดือน หากธนาคารชนะ เงินดังกล่าวอาจตกแก่ธนาคาร แต่ต้องถูกนำไปบันทึกหักล้างหนี้ที่คู่สามีต่อธนาคาร ภายหลัง ไมเออร์สอ้างว่าได้ฝากเงินสะสมรวม 70,000 ดอลลาร์

ข้อกำหนดเหล่านี้ผูกการชำระเงินรายเดือน การห้ามขายเฉพาะช่วง และการหักหนี้หลังธนาคารชนะไว้ด้วยกัน แต่ไม่ได้ให้ไมเออร์สสิทธิห้ามขายถาวรที่เป็นอิสระจากระยะเวลาของข้อตกลง

ในปี 2018 ศาลอุทธรณ์รัฐฟลอริดายืนยันคำพิพากษาเดิมที่สนับสนุนการยึดทรัพย์ เมื่อขั้นตอนอุทธรณ์ของทั้งสองฝ่ายยุติลง เงื่อนไขชั่วคราวในข้อตกลงที่ห้ามขายทรัพย์สินก็หมดไปพร้อมกัน ในปี 2024 หลังจากธนาคารพยายามจัดการขายทรัพย์สิน ไมเออร์สฟ้องอีกครั้ง โดยกล่าวหาว่าธนาคารละเมิดข้อตกลงปี 2016 คำฟ้องและคำแก้ไขคำฟ้องยังเรียกร้องความผิดในการฉ้อโกงโดยอนุมาน การฝ่าฝืนกฎหมายรัฐบาลกลางว่าด้วยการเก็บทวงหนี้ และการละเมิดสิทธิตามรัฐธรรมนูญ

ศาลเขตในตอนแรกเห็นว่าคำฟ้องเดิมไม่ได้ระบุชัดเจนว่าจำเลยแต่ละรายต้องรับผิดต่อการกระทำใด จึงอนุญาตให้ไมเออร์สแก้ไขคำฟ้อง คำฟ้องที่แก้ไขระบุเอนทิตีของธนาคาร U.S. Bank หลายแห่งที่มีชื่อแตกต่างกัน พร้อมด้วย Credit Suisse First Boston Mortgage Acceptance Corp. แต่ข้อกล่าวหาเรื่องการผิดสัญญา การฉ้อโกง และการเก็บทวงหนี้ก็ยังถูกยกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์วงจรที่ 11 ระบุว่าข้อตกลงปี 2016 ไม่เคยให้คำมั่นว่าจะหยุดขายทรัพย์สินอย่างถาวร แต่มีผลเฉพาะในช่วงที่อุทธรณ์ของคู่สามีค้างอยู่ เมื่อขั้นตอนอุทธรณ์ยุติในปี 2018 การที่ธนาคารดำเนินการยึดทรัพย์ต่อจึงไม่ใช่การผิดสัญญา ศาลเห็นว่าไมเออร์สไม่ได้ยื่นข้อเท็จจริงเพียงพอที่จะสนับสนุนข้อกล่าวหาฉ้อโกง ศาลยังชี้ว่าการคุ้มครองตามบทการล้างละลายมีไว้เพื่อป้องกันการฟ้องคดีที่ผู้อื่นยื่นต่อลูกหนี้ เมื่อไมเออร์สเป็นผู้ยื่นคดีเอง จึงไม่สามารถอ้างคำขอล้างละลายที่ตนยื่นภายหลังในเขตโคลัมเบียเพื่อขอให้ศาลงดการพิจารณา ศาลอุทธรณ์ยังระบุว่าการถือว่าเอนทิตีของธนาคารที่มีชื่อแตกต่างกันเป็นจำเลยคนเดียวกันไม่ได้ส่งผลต่อผลลัพธ์

การพ่ายคดีของไมเออร์สต้องผ่านสามด่าน ได้แก่ ระยะเวลาการบังคับใช้ข้อตกลง การระบุตัวจำเลย และข้อเท็จจริงที่รองรับข้อกล่าวหาฉ้อโกง ข้อตกลงมีระยะเวลาที่ชัดเจน จึงไม่สามารถอ้างเพื่อเรียกร้องการห้ามขายถาวร การระบุตัวเอนทิตีของธนาคารที่มีชื่อแตกต่างกันไม่ส่งผลต่อผลลัพธ์ ส่วนข้อกล่าวหาฉ้อโกงนั้นขาดข้อเท็จจริงเพียงพอ ในช่วง 17 ปี ข้อพิพาทผ่านไปถึงกระบวนการล้างละลาย ศาลรัฐฟลอริดา ศาลเขตรัฐบาลกลาง และศาลอุทธรณ์รัฐบาลกลาง ระหว่างการบังคับใช้ข้อตกลง ไมเออร์สต้องฝากเงินเดือนละครั้งอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ธนาคารยังคงสิทธิดำเนินการยึดทรัพย์ต่อ จากการตีความคำพิพากษาเกี่ยวกับข้อตกลง โครงสร้างข้อกำหนดที่แสดงออกมามีความไม่สมมาตรอย่างชัดเจน: ธนาคารถูกจำกัดไม่ให้ขายในช่วงอุทธรณ์ ขณะที่เงินฝากของผู้กู้จะถูกนำไปหักล้างหนี้หากธนาคารชนะ เมื่ออุทธรณ์ยุติ การห้ามขายชั่วคราวก็สิ้นสุดลง