Avustralya öğrencileri iki yıl geriledi, federal hükümet reform sözlerini karne olarak kullanamaz

Avustralya federal hükümeti, hâlâ OECD ortalamasının üzerinde olan sıralamasını ve yürüttüğü reformları, öğrencilerin matematik ve okuma becerilerindeki sürekli gerilemeyi örtbas etmek için kullanamaz. 2025 PISA sonuçlarına göre Avustralya'nın okuma ve matematik puanları PISA'ya katıldığından bu yana en düşük seviyeye indi: okuma düzeyi 2000 yılına göre yaklaşık iki eğitim-öğretim yılı, matematik 2003 yılına göre iki yıldan fazla, fen bilimleri ise 2006 yılına göre neredeyse bir yıl geride. Zengin bir ülkenin bir nesli temel becerilerde sürekli toprak kaybetmesi, birkaç göreli sıralamayla yumuşatılabilecek bir dalgalanma değil, eğitim yönetiminde bir başarısızlıktır.

Federal Eğitim Bakanı Jason Clare, sonuçları öğretim reformunun ve devlet okullarına ayrılan bütçenin artırılmasının önemini kanıtlamak için kullandı ve İngiltere'nin son yirmi yıldaki reformlarıyla bu sıralamadaki ilerlemesini referans gösterdi. Sorun şu ki, yabancı deneyim yalnızca uzun vadeli politikaların etkili olabileceğini gösterir; Avustralya'nın uygulamakta olduğu önlemlerin işe yaradığını kanıtlamaz. Rekor düşük puanlar karşısında hükümetin öne çıkardığı yine reform yönü, kendi öğrencilerinin elde ettiği öğrenme iyileşmesi değil. Bu yanıt, henüz test edilmemiş politika taahhütlerini peşinen cevap gibi sunarak hükümetin mevcut sonuçlara karşı sorumluluğunu zayıflatıyor.

Somut bedel sıradan öğrencilerin omuzlarına biniyor. Avustralya'da yüksek puan alan öğrenciler azalırken düşük puan alan öğrenciler artıyor; ankete katılan öğrencilerin yüzde 21'i çoğu veya tüm fen bilimleri derslerinde iyi öğrenemediğini, yüzde 41'i sınıfta gürültü ve düzensizlik olduğunu belirtti; her iki oran da OECD ortalamasından kötü. Ayrıca öğrencilerin yüzde 44'ü sınavdan önceki iki hafta içinde bir gün devamsızlık yaptığını söyledi; bu oran OECD ortalamasının neredeyse iki katı. Hükümet sınıf disiplini, öğretim yöntemleri ve ekran süresini tartışabilir, ancak bu sorunlar öğrencilerin ya da öğretmenlerin kişisel ahlaki eksikliği gibi ele alınamaz; okulların yeterli kaynağa, istikrarlı bir öğretim düzenine ve etkili desteğe sahip olup olmadığı, her şeyden önce politika ve mali araçları elinde bulunduranların teslim etmesi gereken bir kamu hizmetidir.

Avustralya, dijital öğrenme projelerinde OECD ortalamasının üzerinde performans gösterdi, fen bilimleri performansı da 2022'ye göre hafif bir toparlanma kaydetti. Bu olumlu sonuçlar temel yargıyı değiştirmiyor: okuma ve matematik, yükseköğretime, istihdama ve kamusal hayata geçişin temel becerileridir; uzun süreli gerileme, aile kaynakları arasındaki farkları daha da derinleştirerek yaşam fırsatlarındaki eşitsizliğe dönüştürür. Varlıklı aileler özel ders ve ek destek satın alabilirken, devlet okullarına bağımlı aileler kurumsal başarısızlığın sonuçlarına katlanmak zorunda kalıyor.

Bu yazı, ABC Avustralya'nın 8 Eylül 2026 tarihli PISA sonuçları haberine dayanmaktadır; haberde finansman reformunun uygulanma takvimi, dağılım ayrıntıları ve farklı toplumsal gruplara ilişkin veriler yer almamaktadır.

Federal hükümet basit ama sert bir ölçütü kabul etmelidir: reform, neyin açıklandığı değil, öğrencinin ne öğrendiğidir. Okuma ve matematiğin yaklaşık iki eğitim-öğretim yılı gerilediği bir ortamda İngiltere sıralamasını, dijital beceri avantajını ya da gelecekteki önlemleri öne çıkarmak, başarısızlığın boyutunu bulanıklaştırır. Hükümet politika belirleme ve kamu kaynağı ayırma yetkisine sahiptir; aynı zamanda temel öğrenme becerilerindeki uzun süreli gerilemeyi tersine çevirememiş olmanın birincil siyasi sorumluluğunu da üstlenmek zorundadır.